23 – 25 oktober 2019

De ochtend heerlijk gechilled! Kopje koffie, beetje pielen op m’n telefoon. Ventilator aan. Route bekeken. Correspondentie bijgewerkt. Nóg een kopje koffie. Heerlijk! Na een klein maandje fietsen is de luxe van een huis al bijzonder.

Ik werd meegenomen door Raysse en haar Engels sprekende vriendin (want wonend in Las Vegas) naar Museo Sacaca, genoemd naar de beroemde kruidendokter Sacaca..

Een grappig buitenluchtmuseum met culturele en natuuronderwerpen. Indianendorpen, geneeswijzen, planten en dieren met een het tonen door de bioloog himself van een boa constrictor(tje) en een vogelspin.

’s Middags wasje gedaan (je kleren krijg je eigenlijk niet goed schoon meer met die handwasjes). Kan ik (en misschien vooral anderen) er weer even tegen.

Ondertussen kreeg ik een berichtje van mijn andere Warmshowers-adresje. Ik ging hem einde middag ontmoeten: Fernando Cabral, een fervent fietser die ook heel graag Engels wilde spreken. Nou, dat kon!

De volgende dag stond ik om 5:30 op om 6:00 te vertrekken op de fiets naar Santana wat een kleine 25km verder naar het zuid-westen lag. De zon was nèt op. Marktkoopmannetjes en -vrouwtjes waren al aan het rommelen.

In Santana verwachtte ik grote borden met ‘boot naar Belèm’, of: ‘boot naar Santarém’, maar nee, ik moest nog goed zoeken. Het lag een beetje achteraf in een rommelig straatje met kleine winkeltjes van de rederijen.

Volstrekt onduidelijk wie de verkoper van een kaartje van welke boot is en welke dag of tijd die boot dan zou gaan. De Oliveira Nobre III? Of de Benathar II? Of een van de andere boten die er lagen? Een verkoper sprak me aan. Ik stelde de voor de hand liggende vragen aan hem waar een best wel logisch antwoord op kwam, soort van. Toe maar dan, op hoop van zegen. De prijs was ook als verwacht: R$ 170 (nog geen vier tientjes) voor een bootreis van minimaal 24uur!

Het inschepen ging ook gesmeerd. Welke boot ik nou moest hebben was nog steeds onduidelijk. Dat stond ook niet op mijn toegangsbewijs. Ik hobbelde die kant maar op van de boten. Het zou wel de verste zijn – ze lagen zij aan zij tegen de kade – anders kan ie niet weg. En ja!

Een man in uniform (mannen op schepen dragen altijd een uniform) gebaarde dat ik mijn fiets maar moest neerzetten, daar zo’n beetje, of nee, toch maar daar. Hij murmelde nog iets van pagar en bicycletta waarop maar één reactie mogelijk was: dom kijken en lachen. Hij gaf ’t meteen op..

De dekken hebben haken waar iedereen zijn hangmat aan ophangt. Er zijn drie dekken. Ik had begrepen dat je het beste niet op het onderste dek kan gaan liggen ivm de stampende motoren. Het bovenste heeft geen haken en is het uitzichtsdek. Verbaasd was ik dat het onderste dek al bijna vol was toen ik aankwam en het middendek nog nagenoeg leeg. Een raadsel! Misschien kom ik daar vannacht nog achter. Maar goed, spulletjes meegesjouwd. Hopen dat ze met hun jatten van mijn fiets afblijven (was blij toen ie weg ging, dan kan ie er niet meer af). Hangmat opgehangen. Zó leuk! (K. te B., jij zou dit ook fantastisch vinden!). Uitzicht over de Amazone, beetje kijken naar het geklooi in de haven, het laden en lossen. Daar lig ik dan langzaam schommelend in mijn hangmat de oevers van de Amazone te bekijken. Is dat niet geweldig?!

De boot steekt door de Amazonedelta, soms door kleine kanalen. Op sommige stukken lijkt de Amazone een zee, daar is ie kilometers breed, een ongelooflijk watersysteem. Ik had de tracker van m’n navigatie-app aangezet, dan kon ik volgen waar we gingen.

Aan weerszijden jungle. Stukjes van de oevers zijn bevolkt. Huisjes op houten palen in het water of soms gewoon op het land. Het is een soort negatief: de mensen verplaatsen zich via het water, de jungle is ondoordringbaar en er lopen geen wegen door. Vaak een kerkje, want Rooms als de pieten. De passagiers gooien af en toe zakjes met etenswaren overboord voor de locals die ze dan in hun kano’s oppikken. Het komt wat oneerbiedig over maar het is gebruik en wordt gewaardeerd.

Onderweg komt er af en toe een klein bootje naast varen met extra passagiers. Het is wel een avontuur hoor, deze boottrip!

De nacht was wat ik ervan verwachtte. Hazenslaapjes, maar wel genoeg hazenslaapjes. Af en toe één oog openend om mijn scherm aan te raken om de tijd en de voortgang op de tracker te bekijken. Om me heen het kraken van de stalen haken waaraan de hangmatten hingen. Eén zijkant van het dek was afgeschermd door plastic zeilen die naar beneden waren gerold tegen de wind. Dat was ook hard nodig, de wind beukte de hele nacht tegen de klapperende stukken plastic. Ik denk dat dat de reden was dat de locals een dekje lager gingen liggen, daar waaide het minder.

Een zwerver lag vlak naast me. Ik was eerst wat op m’n hoede ivm de spullen maar dat was onterecht, hij had geen kwaad in de zin. Hij had alleen een rugzak, geen hangmat. Hij lag op het stalen dek met onder zijn hoofd die rugzak, maar dat hield hij nooit lang vol. Hij was licht psychotisch, praatte en gebaarde af en toe naar niemand in het bijzonder. Hij was zeer energiek, sprong regelmatig overeind om een weggegooid restje uit de vuilnisbak te vissen en dat smakelijk op te eten. Van medereizigers kreeg ie ook af en toe wat. Elke keer als hij een bekertje van het een of ander had leeggedronken, gooide hij triomfantelijk het bekertje op de grond, ging er met de bal van z’n voet op staan en maakte een pirouette. Dan pakte ie het geplette bekertje op, ging met z’n rug naar een vuilnisbak staan en liet het bekertje over zijn schouder in de vuilnisbak vallen, onderwijl achterover leunend als een limbodanser. Het woei hard dus in drie van de vier gevallen fladderde het platgetrapte bekertje de Amazone in. Je moet wat over hebben voor wat drama..

Belèm komt over als een metropool. Hoge torenflats, metropooldrukte. Weer even wennen. Zoek een hotelletje voor vannacht en ga een beetje rondhangen hier. Heb al een maracuja achter de kiezen. Hier worden producten uit de Amazone verhandeld. Boeiend!