Een vriendin van me woont al meer dan 20 jaar in Salvador, aan de oostkust van Brazilie. Het is er nog niet van gekomen het land te bezoeken. Alweer een paar jaar terug vatte ik het plan op om een bezoek te combineren met een ander bezoek, namelijk aan Suriname. En met mijn passie voor fietsen, dacht ik: ik fiets van Paramaribo, Suriname naar Salvador, Brazilie!

Met dit idee begon ik te Googelen. Is dat te doen? Hoe zou de route kunnen lopen en hoeveel kilometer is het eigenlijk? Hoe lang heb ik daarvoor nodig? Loopt er wel een fietsbare weg? Na het nodige zoekwerk kwam ik tot de conclusie: het is te doen. Zeker niet gemakkelijk, maar te doen.

Vanuit Paramaribo fiets ik, via de Oost-West Verbinding, naar Albina – de plaats die grenst aan Frans-Guyana. Dan ga ik de rivier de Marowijne over en dan ben ik in Frans-Guyana.

Door Frans-Guyana via de hoofdstad Cayenne, fiets ik naar de volgende grens, die met Brazilie in het oosten van Frans-Guyana. Daar steek ik de Oiapoque over, de rivier die Frans Guyana scheidt van Brazilie. De rivier is al een paar jaar overbrugd, maar door bureaucratie, mismanagement en gedoe is de brug nog niet open gegaan. Met een pont kun je echter naar de overkant.

Aan de overkant van de Oiapoque volg ik de BR156. Dit is een officiële Braziliaanse “rijksweg”, maar gedeeltelijk nog niet verhard. Daar wordt al jaren geleidelijk aan gewerkt, maar er is nog steeds een groot stuk onverhard, zo’n 150 km. Ik zal doorfietsen naar de plaats Macapá, aan de monding van de Amazone. De BR156 is berucht. Als het droog is, dan ziet het er zo uit:

Maar als het heeft geregend verandert de weg in een blubberzooi. In slechte gevallen kan het er zo uit zien:

Dan moet ik dus lopen of liften.. Maar ik ga in het droge seizoen, dus verwacht dat het redelijk begaanbaar is.

En dan? Dan heb ik veel keuze. Ik heb overwogen om langs de kust te fietsen, langs steden als: San Luiz, Fortaleza, Natal en Recife. Ik kom dan door het gortdroge Sertão, een bijna-woestijngebied.

Ook kan ik schuin doorsteken, via Teresina en Petrolina. Ik heb mensen gesproken die dat gedaan hebben en het stuk vrij saai vonden. Lange rechte wegen, langs eindeloze palmolie- en sojaplantages.

Mijn keuze is gevallen op de route door de nieuwste staat van Brazilie: Tocantins, naar de gelijknamige rivier. Vanaf Belèm zak ik af naar Marabá, via de hoofdstad Palmas van Tocantins. Vanuit daaruit trek ik naar het oosten door natuurparken Parque do Jalapão en Chapada Diamantina naar Salvador.

De hele reis zal, verwacht ik, rond de 4.500 km zijn. Het zal zwaar zijn, heel zwaar. Brazilië kent weliswaar op dit traject geen bergen, maar het is wel heuvelachtig met soms steile klimmen. Ook de warmte (het zal minimaal 30 graden zijn) en de hoge luchtvochtigheid (zeker in het begin tot de Amazone zal de die heel hoog zijn) zullen het zwaar maken.

En wat bereid ik verder voor? Een hele goeie fiets, dat helpt. Maar ook reserve-onderdelen. Naast twee reserve-binnenbanden: een reserve-buitenband, een reserve-riem (mijn fiets heeft geen ketting, maar een tandriem), spaken, boutjes en moertjes en natuurlijk veel plakkers voor de lekke banden. Er ligt langs de Braziliaanse autowegen veel rotzooi. Ik ben ingeënt en denk aan andere lichaamsbescherming zoals injectienaalden, DEET tegen de muggen, Imodium tegen buikloop, ORS (Oral Rehydration Salt) omdat ik me te pletter zal zweten en veel zout zal verliezen, pijnstillers, zonnebrand en antihistaminetabletten. Op kledinggebied valt er ook het e.e.a. te bedenken, zoals: een goeie pet met nekklep, overhemden met lange mouwen (tegen muggen en zon), poncho tegen hoosbuien. Mijn paklijst is aanzienlijk.

Wat zijn verder de uitdagingen? Er moet regelmatig geklommen worden in de hitte. Veel lange glooiende, soms steile wegen. Een (betrekkelijk klein) gedeelte is onverhard. Het zal best eenzaam zijn soms. ’t Is ook met de armoede in de grote steden oppassen. Verder spreken Brazilianen over het algemeen nauwelijks of geen Engels, zeker niet op het platteland. Ik spreek een paar woordjes Spaans wat voor Brazilianen misschien een beetje te verstaan is. Zodra ze echter wat terug gaan zeggen in het Portugees wordt het moeilijk. Ik heb een appje waarmee ik af en toe wat oefen. Ik vind dat Portugees sowieso onbegrijpelijk met die rare neusklanken. De Google Translate app is erg goed, ook met off-line bestanden geladen.

Het verkeer geeft niet altijd mee. Automobilisten in Brazilie zijn wegpiraten die weinig op hebben met fietsers. De hitte kan afgewisseld worden met harde regenbuien. Ik denk dat de periode die ik heb gekozen de juiste is: niet in het regenseizoen rond de evenaar wanneer ik over de BR156 ga. Er valt in dat gebied in oktober relatief weinig regen (zo’n 60mm gemiddeld). Anders wordt het eind november / begin december als ik – als alles goed loopt – in Palmas ben waar het op dat moment 300mm per maand kan regenen. Verkoelend, dat dan weer wel..

Ik ga in oktober, november en december 2019. En waarom onderneemt een mens zo’n idiote reis? Avontuur, de uitdaging om zo’n stuk met de fiets zelfstandig te kunnen overbruggen, bijzondere landen, mensen, dieren en dingen zien, jezelf tegenkomen. Zoiets. Ik kan het niet uitleggen..