Voor wie het weten wil, ik had heer-luk geslapen vannacht in Kourou en werd om 5:30 wakker. Gegeven de pijnlijke kont had ik nu maar een fietsonderbroek aangetrokken wat me uitstékend beviel. Ik heb er nog nooit een nodig gehad (maar ik ben ook nooit in Zuid-Amerika geweest).
Ik vertrok met goeie zin redelijk op tijd. Slalommend door de fietsende, lopende jeugd die naar school ging in Kourou, ging op pad. Mijn energie was goed.
De weg richting Cayenne (de hoofdstad) was niet bijzonder. Langs de weg bos (geen jungle..) en af en toe een huis. Vrij veel verkeer.
Categorie vergane roadkill: redelijke slang was dit
Ik kwam door het plaatsje Macouria, wat er verzorgd uitzag. Mooie perkjes, palmboompjes langs de weg. Een politiebureau, sportterrein, mooie mairie. Opvallend dat sommige plaatsjes in FG zo armoedig zijn, waar andere weer goed verzorgd zijn (het centrum dan), zoals dit plaatsje. Bij een Surinaamse broodjesbus bestelde ik een broodje kip haché met ei en salade. Een Fransman komt naast me staan, kijkt naar m’n fiets en vraagt het gebruikelijke. Hij zelf werkt al 10 jaar in het lokale theater en doet de verlichting, decors, het geluid. Hij vertelde me dat je niet oud wordt in de tropen. Je zweet heftig, maar die druipt van je lijf waardoor het effect (verdamping) uitblijft, aldus de Fransman. Je hart moet té hard werken. Hij ging om die reden weer terug naar Fr omdat ie anders niet oud zou worden. Ondertussen stak ie nog een sigaret op..
De weg is vlak, ik buig vóór Cayenne af naar de D5, een prachtige weg met overweldigend groen. Ranke palmboompjes, bananenbomen, kleine beekjes er tussendoor. Het is wárm, maar ik heb deels wind mee wat het nét aangenaam maakt. Helemaal wind mee is op zich wel lekker, maar er móet iets van ‘wrijving’ zijn met de wind anders is het niet uit te houden.
Veel verandering van outfit is er niet.
Categorie roadkill: een slang(etje)
Ik weet niet wat er in me was gevaren. Onstuitbare energie. Aanvankelijk wilde ik in Montsinéry stoppen, maar het was nog (te) vroeg en ik had nog veel energie. Na mijn miskoop daar – een 2l fles mintfrisdrank ipv water (ik moet ook overal mijn bril voor opzetten) – ging ik verder langs de D5. Mijn preoccupatie met een slaapplek is veel minder. Ik zie wel. Ik had gemikt op een slaapplek bij een restaurant op de weg naar St Laurent-de l’Oiapoque (mijn eindbestemming in FG).
Zo maken ze een weg door de jungle
Bij dat restaurant, Relais du Galion, overnachtte ik in een huisje. Een medewerker vroeg waar ik vandaan kwam. Ik zei: ‘Le Pays-Bas’, wat-ie wel kende maar… waar was dat ook alweer? Om die reden heb ik een gekleurd wereldkaartje meegenomen op een A4tje dat ik voor hem uitvouwde. Niet bedoeld als test, maar ik vroeg hem: ‘ou est Europe, vous croyez?’. Hij wees naar Rusland.. We hebben toen met onze vingers (bijna) elk land aangewezen en de naam uitgesproken in ’t Frans. Vermakelijk, gezellig en leerzaam voor beiden: hij had de wereldkaart weer wat beter op zijn netvlies en ik kon de namen van de landen in het Frans wat oefenen.
’s Avonds kennis gemaakt met Jean-Luc, een (dikke) zestiger uit Fr die deze boel uitbaat met zijn, zo te zien, lokale vrouw. Hij stelde een ‘boerenomelet’ met salade aan me voor, waar ik graag op inging. Kennelijk zijn specialiteit, de buren aten beiden hetzelfde. Het duurde even maar hij was heerlijk.
Steevast een uurtje nadat het donker is begint er een lekker koel briesje te waaien.
Naar de Braziliaanse grens is het nog ongeveer 170km. Dat zijn 2 á 4 dagen fietsen, afhankelijk van mijn energieniveau en de zwaarte vh parcours. Vandaag 85km. ’t Is mooi geweest!
10 oktober 2019
De dag begon meteen al met stevig klimmen.
Naarmate ik zuidelijker ging, verder FG in, werd de jungle dikker, hoger en – hoe zal ik het zeggen – uitbundiger.
Het klimmen na de lange dag van gisteren viel me vandaag niet mee. De weg slingert zich door de jungle. Aan weerszijden hoge, dichte begroeiing. Zo zal de rest vd weg naar de Braziliaanse grens waarschijnlijk zijn. Af en toe op de top iets van een uitzichtpunt. Het is heet, er staat nauwelijks een briesje.
Dat slingeren geldt ook in verticale zin. De klimmen zijn nooit heel hoog, maar o zo zwaar (timmermansoog: > 10%, en dat is zwaar met wat ik meetors). Ik gebruik mijn laagste verzet. Bij de laatste helling heb ik het laatste stuk gelopen.
Na 40km kwam ik langs een verlaten herberg. Zo te zien waren er lang geen mensen geweest. Deuren hingen scheef, lampen eraf, door de wind klapperend plastic op het dak.
Eráchter lagen twee carbets. Goeie plek om eerst maar even te lunchen. Een noodlesoepje had ik nodig met mijn lage energieniveau, daarna keek ik wel verder. Alleen, ik had nog maar 1l water. Tegen de zijkant van een vervallen bijgebouwtje zat een kraan en zowaar! Er liep wat water uit. Het zag er helder uit en het rook goed, maar dat zegt niet zo veel. Met mijn microfilter heb ik vervolgens 3l gefilterd. Het enige waar ik nu nog afhankelijk van ben is eten. Heb nog spaghetti en saus, dat komt ook goed.
Nu ik dat water had, besloot ik maar om hier te blijven. Naar Regina, de eerstvolgende plaats, is het nog 47km en veel klimmen. Ik had een dak boven m’n hoofd, stil, niet of nauwelijks zichtbaar, nu ook water, voldoende eten.
Het was nog geen 14u, nog erg vroeg. De rivier kabbelt, de volgetjes tsjilpen, het gras ritselt van de hagedissen. Maar ’s een middagdutje gedaan.
De avond- en nachtgeluiden wennen wat. Er is er een bijgekomen: die van de brulaap (niet die we in NL hebben, maar èchte..). Ze maken een angstaanjagend geluid, géén gehoor! Heb er met mijn telefoon opnames van gemaakt.
11 oktober 2019
Vrijdag.. Ik moet echt op m’n telefoon kijken want ik heb werkelijk geen flauw idee welke dag vd week het is.
Ik had van de 3l water die ik gisteren had, nog 2l over. Had toch nog 1l verbruikt met drinken, koken, afspoelen, tanden poetsen. Met mijn eerdere vuistregel (1:25) moest ik ver komen dacht ik. Regina was 47km.
De weg ging slingerend verder. Af en toetert er een vrachtwagenchauffeur of automobilist bij wijze van aanmoediging. Ze passen allemaal erg op.
Maar het is weer zwaar! Mijn shirt is doordrenkt. De 1:25 (1 liter per 25 km) die ik in Suriname bepaalde gaat hier niet op. Ik heb méér nodig, maar er is hier helemaal niemand! Ik heb maar een noodfles gemaakt door uit een stroompje te tappen en dat, tijdens mijn pauze, te filteren (het sijpelt door het microfilter heen, daar moet je even voor gaan zitten). Dat filter is dus goud waard! Van het gefilterde water van gisteren had ik, 24u later, geen last gehad. Ik moet niet overmoedig worden, maar hij werkte!
Ik besloot in of bij Regina te overnachten. Iets waar water in de buurt is waar ik in kan poedelen, kan afspoelen, schoonmaken.
Het begon inmiddels sterk rokerig te ruiken. Iets verderop zag ik de verwoesting van bosbranden die kennelijk ook hier woeden.
Verwoestend
5km voor Regina stond een klein tentje met overdekt terras, een soort snackbar. Nou! Eerst een maracuja (passievruchtensap, zó lekker) besteld en toen (welja) een hamburger, en nog maar een maracuja, ’t Is tenslotte vakantie!
Lokale (deels stevige) jeugd aan de bar
Ik zat te rekenen: als ik een helling neem van 10% met 1,5 m/s (5,4 km/h), mijn gewicht van 85kg en dat vd fiets en spullen (50kg), ik minstens 200W moet wegtrappen. Me dunkt dat ik dan wel een hamburgertje mocht. Hij mocht er ook zijn: mét een gebakken ei erop, ketchup & mayonaise. In geen tijden zo’n caloriebom gegeten. Had een uur daarna nodig om te herstellen..
Regina was niet ver van de snackbar. Vriendelijk ogend plaatsje aan de rivier l’Approuage. Aan ‘mannetjes’ die op straat zaten (sterk Indiaans uiterlijk) vroeg ik een hotel. Één van hen fietste met me mee. We stopten bij een paar huizen verderop. Een bijzonder knorrige vrouw met sigarettenpeuk in haar linker mondhoek – de FG’se Ma Flodder – stond me te woord. Ze hield haar hand op en zei: ‘vingt cinq’. Ik vroeg eerst nog of er een douche en toilet bij zat. Naturellement! snauwde ze en bleef met haar hand opgehouden staan. Enfin, keurig kamertje waar de buitenvrouw ook in past, mét douche en toilet. Koning te rijk! Straks wat boodschapjes doen. Maar ’s kijken hoe ik van hier naar de Br grens kom, qua eten en drinken..
Nu nog netjes. Straks een kolerezooi..
