De avond gisteren was prachtig! De maan scheen over de rivier waar nog wat kinderen in speelden. De lichte warm-koele bries was een genot, zo’n bries die je alleen in de tropen hebt.
De grens met Brazilië lag nog (maar) 85km ver weg. Dat moest in één dag te doen zijn, ware het niet dat de hoogtemeters zwaar meetellen in de tropen. Het klimmen is zwaar! Ik moest deze laatste FG-etappe op gaan delen in twee stukken. Mijn Maps.me app maakt een potje van de hoogtemeters (dat zijn alleen de meters omhoog, dus als je over een bultje van 50m gaat heb je 50hm, de daling is gratis). Een check leerde dat ik gisteren niet 120hm had gefietst zoals Maps.me me zei (het leek me al sterk), maar bijna 1000hm. Da’s andere koek in deze hitte en vochtigheid!
Gisteren maar eten ingeslagen bij de kruidenier in dit leuke plaatsje. Geen watertandende producten: blikje vis, noodletjes, crackers(!), blikje witte bonen met mysterie meat, zakkie chips en een Parbobiertje.
Ik had twee grote 2l flessen om water mee te nemen, wat goed is voor een dag maar geen twee. Ik nam dus nog een halfgevulde (10l) waterzak mee. Bij elkaar pakweg 9kg dus! Maar ja.. Heb lichte calorieën mee: noodlesoepjes. Wegen niks en bevatten een bom energie. 500kCal / 100g is mooi (of ben ik nou te exact bezig..).
’s Morgensvroeg had het zwaar geregend. Toen ik om 6:30 opstapte was het dan ook heel mistig, het vocht was nog niet door de lucht opgenomen. Naarmate de zon klom, loste de mist snel op.
Net Regina uit, de brug over richting Oyapoque kom ik langs een checkpoint. Ik slalom langs de auto’s. Degene die m’n paspoort checkt is een ‘3 REI’ – lid vh 3e regiment van het vreemdelingenlegioen. Hij was indrukwekkend uitgedost met een geweer voor z’n borst, kogelvrij vest met toeters en bellen eraan. Er kon geen lachje of vriendelijk knikje vanaf. Alsof ik oorlogsgebied betrad. Hij straalde uit: Don’t mess with me! zoveel was me duidelijk. Dan ga ik me heel oelewapperig en onschuldig gedragen (ikke niet weet nie). Dat helpt dan, denk ik altijd.. Alhoewel ik natuurlijk alles behalve bedreigend overkom.
Het eerste stuk viel enórm mee! De steile klimmen van gisteren waren nu geleidelijke klimmen, wat me héél goed uitkwam met die 9kg water mee.
Het werd later iets zwaarder, maar om 8:30 had ik 30km gefietst. Het werd verder niet héél veel zwaarder en ik reed maar door naar St George de l’Oyapock. Onderweg wel flinke plensbuien gehad.
In St George zocht ik tevergeefs naar een hotel. Alles vol.. De hotelier bij het stadshotel bladerde ongeveer 10 pagina’s door om tot die conclusie te komen. Hij had z’n best gedaan..
Bij de rivier kwam ik Michel tegen:
Hij was net als ik een voyageur zei-ie. Geboren en getogen in Tarbes was ie nu over de wereld aan het reizen. Hij wist nog wel een slaapplek voor me. Het waarheidsgehalte schatte ik niet heel hoog, maar nadat ie klaar was met zijn sjekkie rollen liep ie voor me uit naar, inderdaad, een prima hangmatplek. Een herberg zonder bedden. Eromheen scharrelen kippen, poezen en ws nog wel meer wat ik niet wil weten, maar het is een prima plek mét douche en toilet.
Morgen met een bootje (een pirogue) de Oyapock over naar de gelijknamige Braziliaanse plaats. Ga me beraden hoe ik de pakweg 600km naar Macapá ga doen (waarvan 110km onverhard en zéér heuvelachtig!). Ik zal lang uit de lucht zijn met blogs schat ik in, zou zomaar 2 weken of meer kunnen zijn. Mijn whereabouts worden wel gewoon gelogd – die gaan via de satelliet. Ben benieuwd!
