7 oktober 2019

Het was lang wachten voordat de laatste bezoekers weg waren, gisterenavond. Tot pakweg 22:15 was een groep jonge twintigers (laten we ze millennials noemen) enórme herrie aan het maken met hun draagbare boxen. Eindelijk gingen ze weg, ik was alleen. Af en toe raasde een auto langs.

Het was iets verlicht door de maan. Veel geluiden in het bos. Regelmatig valt er een kokosnoot, breekt er een tak, roept een beest iets en roept een ander wat terug. Getjirp, gekraak, gepiep, gesis en geplons in het kreekje. Enerverend! De vuurvliegjes flitsen af en toe op, steeds op een andere plek. Alsof er iemand op afstand op knopjes drukt. Het hondje bleef bij me in de buurt. Uiteindelijk sukkelde ik in slaap.

Om 3:45 stopte er een grote pick-up vlakbij mijn hangmat. Ik zat meteen recht overeind! Wat komen ze doen? Je tuurt in het donker, spert je ogen zo wijd mogelijk. Een lamp flitste langs mijn hangmat. Ze zagen me.. Maar al heel snel vertrokken ze met sterke lantaarns het bos / de jungle in, vooral naar boven. Van ver kon ik hun stralen door het bos zien schieten. Ze kwamen laat terug want ik heb ze niet meer gehoord. Denk dat het natuurvorsers waren, of rangers oid.

Het is spannend, zo alleen in de natuur slapen. Je bent alert, let op elk geluidje, kijkt om je heen, maar dat ebt weg na verloop van tijd. Het wordt toch nog koud ’s nachts. Heb mijn slaapzak als deken gebruikt.

De volgende ochtend heb ik uitgebreid toilet gemaakt in de kreek. Met bioshampoo wel te verstaan. Koel, helder water met een bijzondere kleur, een soort van amber. Het hondje was nog twee keer aangeslagen. Ze profileert etnisch: op donkere mensen loopt ze blaffend af. Ik kon door ‘kom maar’ te roepen haar weer terugroepen. Aanhankelijk en sociaal beest. Achtergelaten vermoed ik.

Té laat ging ik ’s morgens op pad. Alle spullen bij elkaar pakken, broodje eten, de laatste spullen opruimen, nog even tanden poetsen. Ik ga dan zo rond 7:30 weg. De zon is sinds 6:00 op dus het wordt alweer warm. Dat is dus eigenlijk te laat.

Ik kom door Iracoubo.

In de 8 à Huit mezelf afgevraagd wat ik in godesnaam moet eten. Een appel, pak spaghetti met bolognesesaus, blikje doperwtjes en worteltjes en natuurlijk water. De drinkbaarheid van water is me nog niet duidelijk. Bij het publieke toilet vroeg ik aan iemand of het potable was. Normaal wel, zei ze, maar een tijdje terug dreven er dode vissen in de rivier dus sindsdien kocht ze flessen. Hmm.. Dan koop ik toch maar die ellendige plastic flessen (die ik óveral, tezamen met blikjes, terugzie aan de kant van de wegen). Moet nog een beetje inkomen, met dat water. Dat is wel elke dag een thema: water. Ik jas er liters doorheen!

Ik had door de hitte en, eigenlijk al sinds Suriname, tegenwind niet veel puf vandaag. Ben na 46km neergestreken. De krachtige zon en continue warme wind tegen put en droogt je uit. Maar weer een zakje ORS er tegenaan gegooid. Er zijn mensen (M te H!) die het afschuwelijk vinden. Ik moet me beheersen niet nóg een zakje open te breken. De combi zout / zoet vind ik heerlijk; aparte sensatie.

Ben neergestreken in Crique Toussaint, een vergelijkbare plek als de vorige alleen aan een klein binnendoorweggetje. Picknicktafels, een groot ‘carbet’ (overdekking voor hangmatten) en weer een idyllisch kreekje met licht stromend koel en helder water. Heerlijk! Ik drink er niet direct uit, maar met mijn waterfilter durf ik het wel aan.

De dagen zijn kort. Om pakweg 18:30 is het donker. Vóór die tijd kook ik, was ik af en maak ik me klaar voor de nacht.

Morgen heb ik een AirBnB gevonden in Kourou.

’s Avonds weer ‘echt’ gegeten: spaghetti met bolognesesaus!

8 oktober 2018

Het was een rustige nacht. Er was niemand, behalve de dieren die herrie maken in het bos.

Ik had me voorgenomen vroeg op te staan dus de wekker gezet om 5u. Plan gelukt, om 6u zat ik op de fiets – pakken, eten, etc. kost me toch een uur. Het begon nèt te schemeren en het was nog heerlijk koel toen ik op pad ging. De weg kwam langs Sinnamary waar ik bijna voorbij fietste. Ik had echter water nodig. Ik vroeg een meisje naar eau potable maar ze wist het niet, het enige dat ze kon doen was haar kleine flesje water dat ze uit haar tas haalde me aanbieden. Is dat niet bijzonder? Heb vriendelijk bedankt en geweigerd. Paakweg 100m verderop kom ik tappen achter het politiebureau – de schoonmaakster zei dat het potable was, en zij kan het weten.

Ik dacht – of eigenlijk, mijn gps-track liet dat zien – dat ik vrijwel rechtdoor kon naar Kourou. Maar ik moest met een grote boog om die vermaledijde raketbasis heen! Dat scheelde zo’n 20km (extra, welteverstaan).

Onderweg klopte ik nog aan bij een hutje. Ik had niet zoveel water meer en moest nog 20km. De dames kwamen aan met een gekoelde 2l fles water (weer een fles), ze hadden geen kraan. Ze vroegen naar m’n nationaliteit, waarna ze vroegen ‘spreekt u Nederlands?’ – ze waren zelf uit Suriname. Dat praatte makkelijker, voor hen trouwens ook, merkte ik..

Vandaag 75km bij elkaar gepuft naar Kourou, de raketbasis van Europa (ESA).

De enige die op dit vroege tijdstip (14u) open is, is de Chinees. Bordje groente-vleesprutje met rijst. Eerst mezelf maar ’s op echt eten getrakteerd: Beetje vlees, garnaaltjes, uien en wat groenten met een smaakje, helemaal mijn eten!

Mijn AirBnB is heerlijk! Appartementje voor mezelf. Airco, WiFi, alles drop en dran. Ik heb al gegeten. Voor vanavond nog wat fruit en een biertje. Lekker op de bank legge!

Mijn kont moet ook rusten, merk ik.