Met Kees is het nog niet best vanmorgen. Taxi dan maar geregeld naar Agdz, zo’n 100km verderop. De ‘welcome my friend’-hotelbaas was zeer betrokken..
Ik vertrok dus in m’n uppie op de fiets. Beetje vreemd na bijna 2w met z’n tweeen te hebben gefietst. Had zelf nog geen hotel oid geboekt, want nog niet zeker waar ik zou uitkomen.
Zagora uit fietsend kom ik langs een ezel met kar. De ezel heeft zijn kop iets omhoog, want hij draagt het te vervoeren stalen vlechtwerk als een soort van sjaal om zijn nek. Lijkt me wat ongemakkelijk voor de ezel (maar die beesten hebben niet zoveel te vertellen hier. Driss wist te vertellen dat een ezel hier omgerekend rond de € 100,- kost en wel 35 jaar oud worden. Goeie business case.. Ze worden wel afgeragd).
De N9 die tussen Zagora en Agdz loopt is recent vernieuwd. Er loopt zelfs bijna de gehele weg een fietspad naast aan beide kanten. De weg loopt goeddeels langs de Drâa en is prachtig: dorpjes, akkertjes, palmbomen. Vooral het eerste gedeelte kent veel klassieke Kasbah-dorpen met versierde lemen muren.
Langs de weg barst het van de dadelverkopers. Bij elke auto of vrachtwagen die voorbij komt steken ze een doosje dadels aanprijzend in de lucht. Ik heb er geeneen zien stoppen in de tijd dat ik zat te lunchen. Heb maar een doosje gekocht van Ismail.
Zijn dochter kwam nog even aanrennen voor een paar grijpstuivers voor het vervoer naar school. Zo zie ik m’n bijdrage voor de dadels de Marokkaanse economie inhobbelen.
Die dadels – Ismail wist ze bijzonder aan te prijzen. Als ik hem mag geloven word ik 90 als ik elke dag dadels eet – gaven me in ieder geval wel vleugeltjes. Ik had de vaart erin en het ging lekker. Zo ongemerkt slobber ik twee 1,5 liter flessen water weg.
Van de Drâa af wordt het weer het droge manlandschap. De vergezichten zijn lastig vast te leggen, maar het is indrukwekkend.
Na pakweg 60 km maar ‘s een thé du menthe sucré gedronken in Tamezmoute. Dan krijg je een tinnen dienblaadje met een klein zilverkleurig kannetje en een theeglaasje. De klonten suiker zitten al opgelost in het theekannetje. Die thee is heerlijk! Er gaan pakweg 3 glaasjes in het kannetje en daar betaal je in een klein plaatsje Dh 5 (€ 0,50) voor. Heb de thee voor mezelf niet te lang gemaakt, vond 20 cm wel goed..
Ik was nog steeds energiek. Ik was nog maar 30 km van Agdz weg, het was nog geen half drie, dus maar besloten naar Agdz door te rijden. Kijken wat K. uitvreet..
In Agdz aangekomen op het centrale plein dat ik van vorig jaar ken een thee gedronken bij een tentje dat WiFi had. Zet ik mijn fiets aan de kant van het trottoir, word ik door een oudere Duitse man in het Duits aangesproken of ik de fiets niet iets verder wil zetten! Hoe wist die man dat ik Duits verstond? Was trouwens een eikel van een vent. Zo’n Duitser die hier schuilt; daar was ie te jong voor, maar had ie zéker de kop voor!
Even later schuiven twee Zwitsers aan de tafel naast me die op hun racefiets een weekje rondcrossen in Marokko. Die bergen vinden ze maar niks hier.. Ze waren wel onder de indruk van de lage temperatuur bovenaan de pas tussen Ouarzazate en Marrakech. Ze vonden de pas niet erg verkeersgevaarlijk.
Iets buiten Agdz de Chant Des Palmiers gevonden. Het is ook weer mooi geweest: 97 km en 950 hoogtemeters. Bij aankomst word ik welkom geheten door een allervriendelijkste Berber die geen woord (maar dan ook geen woord) over de grens spreekt. Dan is Google Translate toch erg handig (en dat Google nu weet dat ik hier ‘ik heb hier een kamer gereserveerd’ in het Arabisch heb vertaald neem ik op de koop toe..).
Mijn kamer is een huisje van – geen verrassing – leem. De ramen zijn afgedekt met wollen kleden, het dak met riet.
K. is nog beroerd. Dat wordt niks meer met hem, deze fietsvakantie. Plan C maar ‘s bedenken. Sneu voor hem.
