De jakkerende wind van gisterenavond was gelukkig gaan liggen ‘s nachts. Maar – het is natuurlijk nooit goed – dan wordt het weer koud. Ik schat in dat het een paar graden boven nul was. Weggedoken in mijn slaapzak koelde mijn neuspuntje af. De nacht was rustig (Kees had het erover dat ik snurkte: onzin natuurlijk!).

De benzinebrander hebben we ‘s morgens maar weer eens flink in de fik gestoken en een beetje opgewarmd aan de warme koffie. Als ontbijt hadden we gisteren twee bananen uit onze monden gespaard (voor op brood) waar Kees met z’n maatje 47 nog even op gaat staan: Jan en Kees aan het kamperen..

Onze voorraad balpennen begint te slinken. We komen weer een paar kindertjes tegen die ons als waren we ruimtewezens aanstaren. Na langdurig wenken komen ze dichterbij en nemen een pen in ontvangst.

Omdat we gisteren veel meer hadden gefietst dankzij de harde wind mee, was het nog maar een kippeneindje naar Zagora: een kleine 40 km. We fietsen nog steeds door het woestijnlandschap tussen de twee bergruggen. Net voor Zagora een bord met de aankondiging van de bouw van een grote zonnecentrale van 40 MW. Marokko heeft grote duurzaamheidsplannen. De centrale wordt natuurlijk gebouwd door Chinezen.. Ik vraag me dan af wat de deal is tussen de Marokkanen en de Chinezen.

Net voor lunch kwamen we in Zagora aan, mooi op tijd voor een omeletje en Salad Marocaine (kleine stukjes tomaat en ui gemengd met het in Marokko alom tegenwoordige kruidenmengsel: raz El hanoud). Zagora is een redelijk grote regiostad (tienduizenden inwoners) met een echt centrum, nieuwe gebouwen en huizen. De rivier de Drâa loopt erdoorheen, omzoomd door palmen en akkers. In het centrum zie ik een Chinees met een veiligheidshesje aan met achterop de letters ‘COVEC’ uit zijn geairconditionede Jeep met chauffeur stappen. Ze maken al kwartier.

Na de kampeerpartij gingen we lekker chillen in Le Petit Kasbah aan de rand van Zagora. Zwembad erbij met daarboven een muur vol veelkleurige bougainville. Als prinsen hebben we aan het zwembad gelummeld. ‘s Avonds in Zagora hebben we maar ‘s niet een Tajine gegeten, maar een bordje spaghetti.