We wisten dat het ging waaien, maar dat het zó hard zou gaan waaien… En wind + Sahara = zandstorm. Gelukkig was de wind niet koud.
Het geheel krijgt een wat mistachtig aanzien, met een waterig zonnetje dat door de met zand verstikte lucht heen piept.
We hebben nog een beetje op ‘windfinder.nl’ gekeken of het misschien mee zou vallen, maar dat viel het niet. De jakkerende zandwind kwam recht op ons af. Gewoon doortrappen dan maar. Er waren weinig mensen op straat, het woestijnequivalent van een regenachtige dag.
In het dorpje net buiten Mhamid Ghizlane drinken we een kop koffie bij dezelfde koffiebar als waar we op de heenweg wat gedronken hebben. Een aardige, pientere uitbater die opvallend veel beter Frans praat dan de gemiddelde Marokkaan die we tegenkomen (ook veel beter dan ons Frans, trouwens) spreekt ons aan.
Buiten het dorpje komen we op de open Saharavlakte. Een paar km verder buigt de weg wat af waardoor we de wind schuin tegen hebben. Het wordt een klein beetje beter, maar niet veel. We leunen schuin tegen de wind in.
Het bergkammetje dat we op de heenweg slechtten moeten we nu van de andere kant met die loeiende wind op onze koppen beklimmen. Ik hou ‘m graag in de reserve, maar moest nu toch echt mijn circusverzet aanspreken, het kleinste blad voor en grootste achter. Bovenop de pas staat een tent. Ik dacht dat het voor de klimmers was om even bij te komen, maar er blijkt een jongeman te wonen. Hij heeft alles drop en dran, zelfs WiFi.
Bergaf heb ik maar mijn helmp opgezet, wat vergeefse moeite was: de wind was zó hard dat ik bergaf bij moest trappen (de andere kant af, daalden we gisteren met meer dan 60 km/h, daarna remde ik wat bij want dan gaat het wel erg hard).
De gekookte eieren en cakejes die bij het ontbijt vanmorgen spontaan in Kees’ stuurtas belandden waren de lunchbeloning op weg naar ons hotel downtown Tagounite tegenover de Gendarmerie Royale (of dat nou positief of negatief is, daar zijn we nog niet over uit). Ik vroeg, na de bezichtiging van de kamers, wat de prijs was, waarop de uitbater enigszins bezwaard antwoordde dat daar de somma van 70 Dirham per kamer voor betaald moest worden (en als er 11 Dh’s in een Euro gaan, is dat niet onbetaalbaar..). De douche was op de gang, dat dan wel. Kees gaf het hotel een 2 op de schaal van 1 tot 10. Ik vond het hurktoilet op de douche juist wel handig!
We hebben – op zijn Marokkaans – ‘s een uurtje thee gelurkt en de twee politieagenten aan de overkant van de straat bestudeerd. De een met een witte, en de andere met een grijze pet. Allebei hadden ze een grijs tenue aan. Ze staan daar wat te staan in de stoffige straat, hoppend van hun linker- naar hun rechterbeen en weer terug. Af en toe bellen ze met hun mobiel, krabben ze wat op plaatsen waar politiemannen krabben, maken een goedkeurend gebaar aan een voorbijkomende auto, maar stoppen ook sommige om ogenschijnlijk geen duidelijke redenen. Tja, het leven van een Marokkaanse politieman gaat niet over rozen..
