Dakterras, ontbijtje, stra-lend weer: de dag begint weer goed. Moe van de visblikjes hebben we bij vertrek eerst maar ‘s een potje jam gekocht voor de lunch bij het winkeltje tegenover het hotel, en twee grote sinaasappels; die zijn zó lekker hier! We waren al aan de rand van de stad, dus al snel fietsten we op tijd door het droge landschap.

Gelukkig hadden we genoeg pennen mee, want in Tamagroute presteerde Kees het om op de markt aan – aanvankelijk – een paar kindertjes een pen uit te delen. Al snel werd ie belaagd door een troep pen-hongerige kinderen. Zodra ze een pen hebben sluiten ze min of meer weer achter in de rij aan, dus de groep wordt alleen maar groter. Bovendien vergeet je wie al een pen heeft. Ook volwassenen melden zich.  Het is dus na een minuut al een chaos en geen doen meer. We proberen netjes weg te komen. Een vrouw achtervolgt ons. We slaan linksaf de Soukh in door een wirwar van smalle steegjes en straatjes. Arm, donker, stoffig, maar ook mystiek en tot de verbeelding sprekend.

Een grote tamarindeboom biedt na wat km’s buiten Tamagroute schaduw voor een kop koffie. Twee jongens (ik dacht dat ze 15 a 16 waren, maar ze bleken 18 en 21 – m’n dochters zeggen altijd al dat ik geen leeftijden kan inschatten) knopen in hun beste Frans een praatje met ons aan.

Verder fietsend jassen we er nog meer pennen door. Ik was aanvankelijk sceptisch over het aantal meegenomen pennen (krijgen we nooit gesleten, dacht ik), maar de voorraad slinkt gestaag. Kindertjes zijn arm en dolblij met zo’n pen (hoewel ze daarna altijd nog wat meer vragen..Het went).

Een ‘karavaan’ met drie dromedarissen trekt voorbij. Het blijkt voor twee Duitse toeristen te zijn. We vragen hoe ze het vinden, en de dame antwoordt: ‘Ja, es geht. Noch immer zämlich annstrengend’. Het is ook nooit goed..

Die wind die we tegen zouden hebben, hadden we het eerste deel redelijk mee. Toen moesten we de pas over, wat ook best ging. Maar eenmaal de pas over begon de ellende: een harde, hete wind tegen. Het zal zo’n 30 graden zijn geweest en hij staat na pakweg 30km zo’n beetje continue recht op onze koppen. De snelheid zakt tot onder de 10 km/h. Het houdt niet op! We houden het op windkracht 8.

Na 20 ellendige kilometers komen er wat bomen en een klein winkeltje waar we koude frisdrankjes kopen. We hadden ook een kip kunnen kopen, die had ie op voorraad tussen de gasflessen.

Het laatste stuk blijkt ook nog een keer ‘piste’ te zijn, wat betekent: onverhard. Shit! We rammelen de laatste paar km’s Tagounite in, zoekend naar een hotel als we worden aangesproken door een man op fiets die ons wenkt en ‘hôtel’ roept. Toe maar dan. We fietsen achter de man aan door het groen tussen de palmbomen door over de irrigatiedijkjes. We rijden van het centrum weg en het lijkt allemaal onwaarschijnlijk dat we bij een hotel uit gaan komen, en dat klopt ook: we komen uit bij een soort van camping met lemen huisjes. We zijn bekaf, het kost een drol, ze bieden nog couscous ook. Doen!

Ter welkom eerst een kopje lange muntthee met de gastheer natuurlijk, waarna de ene na de andere muzikant binnendruppelt in de centrale ruimte. Ze blijken naar het muziekfestival te gaan in M’Hamid, de plaats waar we morgen heen gaan. Een van de muzikanten vertelt dat de groepleden allemaal uit een andere stam uit de Drâa-vallei komen en saamhorigheid en respect voor elkaar willen uitstralen. Daar lopen dan ook twee westerse groupie-achtige iets oudere (Duitse?) vrouwen mee die navenant wel heel veel aandacht trekken terwijl ze zelf geen muziek maken, maar sois.. Al gauw volgt een volledig optreden. Mooi! Modern, met natuurlijk veel Arabische elementen en ritme. Het was geen rai, dat hadden de twee jongens bij de tamarindeboom ons laten horen op hun mobieltje.

Leuk om mee te maken. Na twee nummers een douche genomen om dat stof uit alle hoeken en gaten te spoelen. ‘s Avonds eten we lekkere couscous, en teruglopend naar onze  hutjes vergapen we ons aan de sterrenhemel die we in Nederland niet meer kennen. Het getrommel van de Drâa-valleiband gaat nog even door..