We zaten aan het ontbijt om 7u sharp: koffie (‘Europeanen style’ had Mekki gezegd, anders krijg je slappe Marokkaanse hap), pannenkoekjes van sagomeel, brood, olijfolie, arachide-olie, ammenou (mengsel van gemalen cashewnoten en honing), honing en jam. Je kan het slechter treffen..

De dag is zonovergoten, een strakblauwe hemel. Nagenoeg geen wind. De eerste keer ‘opzadelen’ is even een gedoetje, maar redelijk op tijd worden we door Mekki uitgezwaaid. 

We gingen eerst even onze brandstofflessen met benzine laten vullen. Ik grabbel wat in mijn tas op zoek naar de trechter, maar de pompbediende heeft de fles al vol voordat ik er erg in heb. Er gutst nog wat over zijn hand, maar dat is ie als pompbediende wel gewend. Met de brandstofbommetjes gevuld gaan we op weg. Maar eerst nog even een broodje en doosje La Vache Qui Rit gescoord (ze vroegen in de winkel hoeveel stukjes we wilden.. Een heel doosje was een verrassing).

We fietsen over de N10. Redelijk veilig: een brede ‘shoulder’ maar aardig veel verkeer en de dieseldampen zijn wat minder prettig. Nog geen zones in Marokko waar diesels van vóór 2004 geweerd worden (anders zou het hier lekker rustig zijn..).

Dieseldampontwijkende poging om een parallelle weg te nemen strandt. Die is te druk en we gaan weer terug. Verderop krijgen we de mogelijkheid af te splitsen van de N10 richting Taroudant wat we maar doen. Het is íetsje om.

Het is toch weer een belevenis hier te fietsen. De gammele vrachtwagentjes, scooters, een enkele fiets, ezeltjes en paard en wagen. En, wat we al verwachtten, het nagenoeg zonder uitzondering vriendelijk begroet worden. ‘Bonjour!’, ‘Ca va?’. Verder reikt de woordenschat meestal niet maar het is genoeg om er om te glimlachen. We groeten en zwaaien wat af.

Zo uit onze winterslaap zijn we allebei nog niet de fitste. We komen na pakweg 75km met redelijk ‘t end in de bek aan in Taroudant. Een klein bordje vanaf de hoofdstraat in de Kasbah van Taroudant wijst ons naar Riyad Miryam. Een paar obscure steegjes verder komen we op een prachtige binnenplaats. Een oase met mozaïeken, planten, prachtig houtgesneden meubilair en vogeltjes in kooitjes. Daaromheen kamers. Een kopje lange muntthee erbij (van minstens een meter hoog ingeschonken voor de juiste schuimkraag). Het begint weer goed!

Morgen moeten onze ongetrainde lijven de Atlas over. We gaan waarschijnlijk ook ons tentje opzetten wat daar zijn geen Riyads met lange muntthee..