Martin, de Nieuw- Zeelander

Kwam in Monghidoro (in Italië, voor de duidelijkheid) Martin tegen, een Nieuw-Zeelander die in Colorado (USA) woont en naar een workshop ging in Florence. Hij was gaan fietsen vanuit Bologna, net als ik. Hij was vandaag (!) aangekomen met ’t vliegtuig, jetlagged, ongetraind en te zwaar. Maar wel opgewekt! Als een raket ging ie naar beneden, maar ja, hij moest ook weer omhoog. En dat ging iets minder raketteus.. Maar hij kwám boven (ik keek naarstig om me heen naar een AED toen we boven waren). Daarna ben ik gaan lunchen, hij had geen tijd en moest door naar Florence waar ie een hotel had geboekt (zal mij benieuwen of ie ’t gehaald heeft). Afscheid genomen en m’n broodje opgepeuzeld (pindakaas mét banaan omdat t zaterdag is..)

Pas 1 (met mond open)

En dan ben je boven op dè pas (Passo di Raticosa op 968m) en verwacht je een tijdje naar beneden te kunnen scheuren. Nou, dat ging voor een paar km, maar toen weer beetje klimmen, beetje dalen, en weer klimmen, enz enz. Kwam geen end aan! Uiteindelijk nóg een pas bereikt (passo di Futa op 903m). Zo lummel je een beetje rond op pakweg 900m hoogte.. Het was inmiddels volledig grijs (want in de wolken), winderig en kóud! Muts op, helm erover, handschoenen, jas, enz. aan. Was tijd een beetje kwijt (er leken een paar uren te zijn verdwenen) en ’t was al 18u! Mooi geweest zo. Gewèldige Albergo (Il Sergente in Monte de Fò) gevonden, mét slechte kunst a/d muur, grootmoeder in de foyer, TL-lampen, restaurant en (klapstuk) vanavond disco!! Marmeren trappen, gefineerd meubilair in kamer en kapotte TV. Paar decennia teruggeworpen. Heerlijk! Het halve dorp hangt rond beneden (disco vanavond, natuurlijk).. En ik heb een heerlijk bedje vanavond, douche, eten, biertje en wifi (alleen beneden dan..). Erg in mijn nopjes!!

Pas 2 (met mond dicht, met moeite..)

Morgen richting Florence. Ondanks dat we met het gezin er al eens geweest zijn, zie ik er erg naar uit!