12 | april | 2016

(Iedereen bedankt voor bemoedigingen en interesse. Is zo leuk te lezen!

Ageeth, begon vandaag in Bludenz op 560m hoogte (volgens mijn fantastische Appje)

Marie, wat leuk dat je een verklaring vond voor die rare waterkleur! Vond ook iets over sediment dat het licht breekt.

Kees, ben heel benieuwd wat voor een vrienden jij hebt..

Cornemieke, valt wel mee hoor met dat hard gaan hoor. Loop iets van 2 etappes voor – excl. evt extra stukken in Italië)

Vandaag de ‘grote’ dag. Niet overdreven veel ontbeten (kan ook niet zeggen dat ’t weinig was). Op tijd op pad, hoewel ik elke dag merk dat ik ’s morgens best wat later weg kan. Maar vandaag moest ik maar niet te laat weg gaan. Eerst mezelf uit Bludenz geworsteld. Was aan de verkeerde kant vh spoor. Vroeg verschillende mensen, maar kreeg tegengestelde instructies: vom Schrank nach Mauer.. Zelf maar gaan zoeken en bij de Milka-fabriek (dé Milkafabriek) tunneltje gevonden.

Eerst naar Dalaas licht stijgend gefietst. Ik dacht nog: oh, dat valt best mee! Beetje verder werd ’t een tikje (paar tikjes) zwaarder. Inmiddels zag ik om me heen sneeuwhoopjes opdoemen (die op ’t moment snel kleiner worden vanwege het prachtige en warme weer). Ik kwam aan in Klösterle rond lunchtijd en een lunch (maakte niet uit wát, als ik maar kon zitten) ging er wel in. Kwam bij ‘Hotel Arlberg’ uit (de eigenaar heeft zich destijds flink verdiept in een originele hotelnaam). Werd bediend door -bleek – een Haagse Harrie. Tongval verraadde hem. Crèmesoep (ik kreeg het niet op, wat zéér zelden gebeurt) en glas Cola (oh, dat kan zo lekker zijn!). Bijna verslikt: 10,70! Wintersportprijzen..

Toen kwam het èchte werk. Net na Klösterle gaat de weg in haarspeldbochten 8-11% omhoog. Dat is steil, vind ik. Ik kruip dan met zo’n 6-8 km/h omhoog. Leuk is dat sommige automobilisten toeteren en hun vuist uit het raam steken. Ik heb ’t opgevat als aanmoedigingen.. Die haarspeldbochten hielden gelukkig op, en de helling ging over in een bijna recht stuk van 7-8% volgens mijn boekje. Die paar procenten minder stijgen maken nèt een belangrijk verschil. Wat minder (…) was, was de tunnel waar ik doorheen moest. De herrie is zó hard van de ventilatoren en auto’s met winterbanden dat het ’t idee geeft dat je aan een startbaan v/e vliegveld staat. Oorverdovend! Daarbij was er een zeer smalle stoep, waarbij ik steeds óm de lampjes in de stoep moest zigzaggen, nèt niet tegen de muur schavend. Ellende. Mindere deel van de reis! Tunnel was nog 800m lang ook.. Op een bepaald moment kon ik eruit (deurtje), wat een verzuchting was. Daarna nog laatste stuk naar de top klimmen. Zwaar, ik kan niet anders zeggen (crèmesoep hielp ook niet erg mee)! Niet zozeer lucht, maar kracht die wegebt na verloop van klimtijd.

Viel Schnee..

Maar onverwacht was daar ’t bordje ‘St. Christoph’: de top! Foto van mezelf laten maken. De fotograaf was nog zo aardig te zeggen dat ik maar een extra jasje aan moest wanneer ik naar beneden zou gaan. Geen overbodig luxe..

Net na de top nog een skiër gevraagd met me op de foto te gaan. Hij vond t fantastisch en sloeg me op de schouders. Hij vond t erg leuk! Een vriend voor 10 sec..

Skier, zoals beloofd

Toen naar beneden. Jasje aan, helmpje op. Spierpijn in je handen van het remmen. Je gaat als een raket naar beneden. Meer dan 60 km/h durfde ik niet. Als je dan afremt tot 40 heb je ’t gevoel dat je met gewone snelheid fietst.

Fietste (nog steeds stralend weer) door wintersportoorden St. Anton en Pettneu. Gek, mensen met ski’s te zien sjouwen. ’t Was nog vroeg (rond 15.00), dus ben stukje doorgefietst naar Schann toen ik me opeens bedacht: het is mooi geweest zo. Mijn beentjes zijn moe! Via booking.com (ben goeie klant) een Gasthof in Pettneu gevonden. Moest terug, weer omhoog én tegen de wind in. Eén woord volstaat: kut! Maar ’t was maar 3 km.

Maar weer een goed Gasthof, mét ontbijt en geweldig uitzicht! ’s Avonds nog even een salade gehaald in een Stuhbe (ze blìjven gek op eikenhout). Vrij veel wintersporttoeristen nog: Britten en Fransen. ’t Blijft gek, omdat ik totaal niet in de wintersportmood ben.

Morgen naar Ried. Beetje relaxdagje, want goeddeels downhill en niet ver. Overmorgen de tweede pas: de Reschenpass (1515m), en dan ben ik in Italië! Ben ook erg benieuwd naar de kerktoren van Graun.