18 nov 2019: Het was een saaie zondag. Geen kip op straat. De pousada zag er van de buitenkant goed uit, maar mijn kamer was een hol zonder ramen. Ik geloof dat ik de enige gast was. Het weer was grijs. Hoe gezellig kan ik het omschrijven? Ik zat wat op het binnenplaatsje. Mooi moment om een balans op te maken.

Nu ik er meer dan 3000km op heb zitten, waarvan pakweg 2300km in Brazilië over land, en ik in de zesde staat ben aanbeland, vind ik dat ik een mening het internet op mag slingeren over de steden en dorpen die ik tot nu toe heb gezien.

Het moet me van het hart: de dorpen en steden tot dusver zijn wat mij betreft níet mooi, eigenlijk gewoon lelijk (grote uitzondering is Bélèm wat een relatief lange historie kent). Veel is betrekkelijk nieuw, meestal enkele tientallen jaren. Langs de grote doorgaande wegen zijn dorpjes en steden zonder plan uit de grond gestampt, zo lijkt het. De uitvoering laat – laat ik het voorzichtig uitdrukken – te wensen over. Het is niet af, kapot, lelijk, verarmd en verwaarloosd. Er wordt veel bouw begonnen, fundamenten gelegd, muurtjes gemetseld, maar het wordt niet afgemaakt of afgewerkt. Deels een geldprobleem: bouwen tot je geld op is, verder gaan als er weer genoeg is. Deels alleen focussen op het hoogstnoodzakelijke. Dit gedeelte van het binnenland is gewoon arm. De staten die ik heb bezocht behoren tot de armste van Brazilië (gemiddeld jaarinkomen Piauí, de armste staat van Br, minder dan Eur 2000 per jaar, las ik). De rijke kust is onvergelijkbaar.

Er is ook geen historie in de dorpjes en steden in dit gedeelte. Veel plaatsen zijn (leert wiki mij als ik een plaats waar ik ben opzoek) hooguit enkele tientallen jaren oud. Dat klopt ook wel want na de dictaturen kwam de democratie hier pas een beetje op gang, midden 80-er jaren. Toen was ik begin twintig, zó kort geleden dus! Het wegennet is van de 60-er jaren. Het is allemaal dus hardstikke jong hier.

De ‘layout’ van de plaatsen is ‘Amerikaans’: rechte straten (ook vaak genummerde straten) rond een doorgaande weg met bedrijvigheid. Er is geen kern en al zeker geen gezellige.

Veel wordt over de weg vervoerd met vrachtwagens die af en aan rijden. De wegen zijn daarom vaak het centrum van de plaatsen met grote tankstations, garagebedrijven en restaurants.

Er ligt veel afval. Zwerfafval, maar ook kleine vuilnisbeltjes en hopen bouwafval. Dat maakt het er allemaal niet mooier op.

Na deze plaats (Formosa do Rio Preto, gesticht in 1961) gezien te hebben, vond ik de tijd rijp om er wat over te schrijven. Zo!

Het gaat verder wel goed, maar heb het gebied en de plaatsjes hier wel gezien. De nieuwigheid is er wat af en ik kijk uit naar verandering: andere landschappen, gebieden, een gesprekje íets dieper dan: waar kom je vandaan, ga je heen, hoeveel km, hoe lang (dat zijn ze wel).

Dat andere landschap ligt niet zo ver meer, ik denk nog zo’n 500km.

Na Barreiras, een redelijk grote stad, ga ik oostwaarts richting Chapada Diamantina, een bergachtig natuurpark. Daarna ga ik naar de kuststreek die totaal anders is, zag ik op internet.

’s Avonds kwam ik weer langs de zondagse relishow waar ik twee (?) weken terug over schreef.

---

19 nov 2019: Ik ging vandaag op weg naar Barreiras. Omdat ik het hier niet mooi vind, had ik vandaag maar flink doorgetrapt.

In Monte Alegre stopte ik bij een restaurantje. Het enige was: ze hadden geen eten. Toch lastig voor een restaurant. Ze hadden ook niet iets van: sorry, er is iets misgegaan. Nee, gewoon geen eten. Vergeten of zo 😊. Een blikje Fanta en WiFi-toegang maakten iets goed. Na 5km kwam ik in Cruzeiro do Oeste. Voor de laatste keer (misschien ook niet), mijn bordje zag er als volgt uit:

Ik merk dat ik de volgende zin al eerder heb gebruikt: het was nog vroeg dus ik besloot verder te fietsen.

Er dreigt de laatste dagen regen te vallen. Onbekend precies waar, hoe lang, hoe hevig, etc. Het blijft steeds (net aan) droog. Maar nu vertelde mijn apps me dat het echt niet ging regenen, dus dat was ook een argument om niet hier te blijven. Heel pittoresk was het ook niet:

Dit is wel het ‘gemiddelde’ aanzicht van een dorpje langs de doorgaande weg

De lucht werd dreigender en dreigender toen ik verder fietste.

Ik ben zowaar nog ‘wild’ tegengekomen. Ditmaal met foto (er zijn lezers van mijn blog die de geschreven tekst niet geloven zonder foto).

Een paar km voor de volgende redelijke plaats (Riachão das Neves) nog even wat gedronken bij het pompstation gehaald (Guaraná, lekker drankje). Ik babbelde wat met de pompbediendes en kreeg twee bemoedigende mango’s mee:

Na precies 100km kwam ik in Riachão aan. Daar zit ik het liefst: een pousada met een beetje een restaurant daaraan vast, tankstation, winkeltjes, wat reuring. Alles lekker bij elkaar. Ik hoef niet te rekenen op gezellige restaurantjes ergens downtown dus dan ga ik voor gemak. Een parima kamer weer! Ik had een nieuw scheermes dus ging mijn bakkes ’s glad maken. Heb een pornosnor laten staan. Het is tenslotte Movember.

Er is in dit gedeelte een overvloed aan pousada’s. Exotische logeeracties blijven wat uit de laatste tijd. Misschien komt dat weer..

Hilariteit ’s avonds in het restaurant toen de hotelgeit luid blatend door de gangen langs de tafeltjes liep.

---

20 nov 2019: mijn pousada lag aan een pleintje dat achter een stalen schuifdeur lag. Honden hielden er de wacht. Elke keer dat ik binnenkwam of langsliep, sloegen ze aan en kwamen ze op me af. De truc werkt ook lopend: opeens stilstaan, naar ze kijken en ze houden metéén in.

Een vervelende ‘richel’ moest ik over meteen na het ontbijt. Zeker als je net bent opgestart is dat vervelend..

Barreiras is een leuke stad! De Rio Grande loopt er doorheen. Verharde straten en zijstraatjes, boompjes, winkeltjes, pleintjes. Net echt.

Ik zag m’n kans schoon om NIET Braziliaans te eten. Een soort McDonald’s (maar hij heette Bob’s) bood de onweerstaanbare mogelijkheid van frietjes! Net als in NL een onbegrijpelijke kaart met combinaties (gewoon iets kiezen kan niet, dan moet het een ‘menu’ worden, maar dan zónder dit of mét dat..). Er zat nog één andere klant die al zat te eten. Ik kreeg na bestelling een nummer dat verscheen op een display, maar ik was de enige! Toen ging het display op 7. Niemand reageerde. Toen op 9, en ja! Ik mocht. Dit eten is hier relatief duur. Het is dan ook vrij leeg en bezet door ander publiek, dat kun je zien.

De BR-242 zal ik de aankomende 500km naar Lencois volgen. Via die weg ging ik Barreiras uit en, heel pittoresk, vond ik een hotel tegenover het Vrijheidsbeeld.