5 nov 2019: Ik had heerlijk geslapen op de fazenda want ik lag op een heerlijk matras. Ondanks dat de honden buiten sliepen, werd ik wél regelmatig wakker van ze omdat ze ’s nachts ruzie maakten. Het blijkt een gezin met drie kinderen. Die (volwassen) kinderen klieren wat af, happen in pa’s oor, bijten in ma’s staart, in elkaars poten. Geblaf, gegrom, gepiep. Het hield niet op. Maar tóch goed geslapen! ’s Morgens werd ik, toen ze binnengelaten werden, uitzinnig begroet met likken, tegen me aan kruipen en op me liggen. Heel gezellig. Ze had de honden trouwens prima onder controle! Één brul en ze stonden in het gelid.

Ik mocht nog langer blijven maar ging weer verder. Het is ontzettend leuk om zo met lokale mensen te praten. Zeker gisterenavond weer, weliswaar met Google Translate, waarmee je leuke, zwijgende (typende, ik ben zo blij met m’n typediploma) maar boeiende gesprekken kunt voeren! Een beetje zoals een stel doven communiceert.

Ik kreeg een zakje cashewnoten, twee mango’s en een appel mee en ging op pad.

Ik moet zeggen, de rit naar Aguiarnópolis viel me zwaar. Het was warm, bijna onbewolkt en zéér heuvelachtig. Vervelend heuvelachtig in het begin, met 10% klimmetjes. Later werd het beter. In een stoffig gehucht zag ik eindelijk een caféetje. Er is in dat soort gehuchten NIETS en de uitbater zat dan ook moedeloos voor zich uit te staren. Hij had een klant (ik), wat ‘m kort bezig hield. Een peutertje liep bloot rond. Wat voor een leven zou het peutertje krijgen? Er scharrelden wat kuikens. Een poes was bezig met haar nest kittens.

Het tropische had plaats gemaakt voor meer savanne-achtig landschap met veel minder bomen en meer struiken en bosjes. Minder aansprekend wat mij betreft. Ik was weinig geïnspireerd.. Met dat ik me dat realiseerde, stopte een pick-up vlak voor me. Een vader met twee zoontjes stapten uit, boden me water aan en wilden met me op de foto (naast dat ze wilde weten waar ik vandaan kwam, heen ging, enz). Dat is leuk dat mensen daar zo de moeite voor nemen. Gewoon geïnteresseerd, daar kikkerde ik weer van op. Hij gaf me nog een mango voor onderweg.

Met het oversteken van de Tocantinsrivier kwam ik in de vierde staat van Brazilië: Maranhão, na: Amapá, Pará en Tocantins. Dan denk ik: goh, best een groot deel van Brazilië, maar het heeft 26 staten en het is nog maar een fractie van dit gigantische land.

Ik vond na de brug al vrij snel een hotelletje met airco, wat een voorwaarde was want het was bloedjeheet vandaag.

Ik stond ’s avonds bij de spoorbrug te kijken die ik overdag passeerde.

Er ging een on-voorstelbaar lange trein overheen! Om de tientallen wagons zit een locomotief. Ik dacht dat het honderden wagons waren. Ik dacht: ik tel ze, maar ik raakte afgeleid (en het duurde me te lang). Ik had het later opgezocht: de Carajás Railway vervoert ijzererts met ‘typically’ 330 wagons! Ach ja, jongetjes en treintjes..

---

6 nov 2019: Verrukkelijk! Bewolkt weer. Het uitzicht is weliswaar wat grijzer, maar dat heb ik er dik voor over. Het is zo begin 30 graden, echt tropisch.

Het landschap begon richting Pedra Caída – een plek met watervallen – langzaam heuvelachtiger. Het klimmen was echter goed te doen.

Ik had moeite iets te eten te vinden onderweg, beter gezegd: ik vond niks. Het zakje nootjes kwam goed van pas. Ik realiseer me steeds weer: elk stukje eten gewoon meenemen. Een oude appel, restantje nootjes, oud stukje brood: meenemen, het weegt niks!

Bij aankomst bij Pedra Caída had ik een zeer moeizame conversatie met de receptionistes bij de parkeerplaats (ik had het idee dat ze eigenlijk het liefst hadden dat ik zsm dóór zou fietsen. Misschien wilden ze dat ook wel, dat gezeur met die niet Portugees sprekende sukkels..). Van lieverlee ging ik maar naar binnen om duidelijkheid te krijgen: hotel, zwembad, santuario, watervallen, hoe werkt dat? Een jongeman was wat toeschietelijker, deed zijn best, maar ik kwam er gewoon niet achter. Maar wat dondert het! Ik word morgen 55 en ga mezelf eens fêteren. Dus daar zat ik met mijn (aanmerkelijk minder!) dikke r** aan het zwembad, het complex overziend. Tropische volgeltjes vlogen af en aan, af en toe over het zwembad scherend om een slok te nemen. Een slokje uit mijn blikje Eisenbahn was makkelijker.

Uitzicht uit mijn appartement. Het weer was nog steeds wat grijs.

---

7 nov 2019: En ja, dan werd ik wakker op mijn verjaardag in Brazilië. Een cadeau had ik mezelf al gegeven in de vorm van een luxe overnachting hier in een resort. Ze lopen hier achter in Brazilië (en dan doel ik op de 4uur tijdsverschil..), dus kon vanmorgen bij het wakker worden de felicitaties via de media in ontvangst nemen. Degenen die bijgedragen hebben aan het grootste cadeau, namelijk het geweldige filmpje dat mijn dochter heeft gemaakt: heel hartelijk dank! Dat is zo vreselijk leuk om te krijgen. Ik ben zelf nog niet echt met videootjes bezig geweest, ik zit nog niet in de blogvlog-transitiefase. Maar dit was wel héél leuk hoor!

Er is veel gezegd en gezwegen over de sociale media, maar op zo’n dag is het toch maar leuk dat je ziet dat er aan je gedacht wordt.

Café da manhã om 7:30. Om 9u zouden we vertrekken naar de watervallen, maar toen ik aankwam bleek het 10u te zijn geworden. Ja? 10u? Dus niet 9u hè? Okay, 10u! En wanneer zijn we terug? 10u? Maar dan vertrekken we toch? Ja? Wat ja.. Oh niet 10u? Wanneer dan? 11u. Goed, ik snap het! Dus vertrek 10u en terug 11u. Nee? Ja? Ja! Mooi! Zo gaat dat ongeveer. We komen er wel, maar het duurt wat langer. Gelukkig ben ik een heel geduldig mens..

Om iets over tienen vertrokken we inderdaad lopend. De groep bestond uit heel veel meiden van rond de twintig. We liepen in ganzenmars over een smalle houten walkway die speciaal was aangelegd en daalden af langs de jungle-achtige helling. Langzaam, want óm de paar meter moest er natuurlijk een selfie gemaakt worden óf: achterwerk naar de camera steken, holle rug trekken en dan verleidelijk achterom kijken terwijl je een duckface trekt, dat kon natuurlijk ook! De colonne moest dan wel even stoppen.

Maar het was spéctaculair! Bij deel 1 kon je rustig je telefoon meenemen.

Deel 2 kon echter alleen bereikt worden, al klauterend om en rond afgeronde rotsblokken door ondiep water. Het kwam uit in een soort smalle kloof van 10 meter breed en pakweg 30m hoog, met aan het eind een kletterende waterval. Wát een kracht! Het water was, schat ik, 27 a 28 graden. Langs de verticale wanden sijpelde nog meer water naar beneden en hingen lianen. Het was er donker. Erg mooi. Daar stond ik dan, 55 jaar te zijn!

De club meiden gilden de boel bij elkaar, al Instabookend / Facegrammend. Een foto van internet scheelt me een natte telefoon:

Ik moest weer optokken vóór 12u. Ik moest nog opschieten ook. Dat ’11u terug’ bleek niet helemaal te kloppen..

Flavio, de jongeman die me hielp bij binnenkomst wilde Instagrammen, foto maken, enz enz.

De weg naar Carolina, het nabijgelegen plaatsje, was niet zo lang maar ging door redelijk bergachtig terrein. Het zijn een soort tafelbergen

Naarmate ik dichter bij Carolina kwam werden de klimmen steeds minder. Nu weer back to basics: een simpele pousada met ventilator, peertje aan ’t plafond en nog meer gezellig gruzeligs!