Met ons neus in de bankjesboter: prachtig plekje om broodje vis uit een blikje te eten met uitzicht op de haven. ‘s Avonds een Indiase curry gevonden. Zó lekker!

De volgende dag was er nog steeds geen wind. K. had een kortere route gevonden naar Lissabon. Ik wilde aanvankelijk de ‘lange” nemen, maar zag dat grote gedeeltes onverhard waren. Geen zin in. We hebben dus samen de ‘korte’ gedaan, totaal zo’n 45km met 710 hoogtemeters, dat weer wel.

We hadden een appartement besteld via Booking.com voor twee nachten in Lissabon. Er ontstond verwarring over de mail ivm onze fietsen, het aantal gasten dat max 7 is, matrassen op de grond, noem maar op, ik snapte er helemaal niks meer van. Proberen te cancellen. Lukte ook niet, of toch wel? Ook dat snapte ik niet.. Uiteindelijk maar gewoon gegaan (onze gastvrouw snapte het ook niet maar: ‘Zie maar of je komt of niet’, of zoiets). We zijn gegaan na een leuk boottochtje over de Taag van Setúbal naar Lissabon (de 25 Abril brug, een spectaculaire hangbrug was niet befietsbaar – bleek – ondanks de foto’s die K van blije fietsende mensen op die brug op zijn mobiel toverde). Dat was jammer, want het was een redelijke klim..

Naar beneden maar weer en de pont opgezocht. In Lissabon meteen op de pedalen want de stad is op heuvels gebouwd en dat bleef niet onopgemerkt. We werden bij ons apt. uiteindelijk opgewacht door Barbara, een vriendelijke vrouw van middelbare leeftijd. Het appartement. was 4 hoog met prachtig uitzicht:

Maar steile trappen. Geen kans de fietsen beneden te stallen. Boven was ook niet te doen. Barbara belde een oude vriend en gaf ons zijn adres. We fietsten erheen, zij ging met de auto. We mochten onze fietsen in het huis van Barbara’s vriend op de bgg stallen. Toen we daar aankwamen, kwam hij aanlopen – hij zat koffie te drinken met vrienden – en maakte de deur open, na wat duw- en trekwerk want het liep allemaal niet meer soepeltjes. K gaf er nog een schop tegen en de deur floepte open, de oude baas knipperde even met z’n ogen..

De zure lucht kwam ons tegemoet. Een ongelooflijke tyfusbende binnen. Man bijt hond! dacht ik. Eerst meende ik dat het een verlaten appartement of een opslag was of zo. Nee, hij woonde er! Maar goed, Leonardo, zo heette hij, was zo vriendelijk om ook nog ‘s twee van die grote fietsen in zijn huis te stallen; het was toch al vol, moet ie gedacht hebben. Maar uiterst vriendelijk! Barbara, onze gastvrouw, bracht ons weer terug naar het appartement met de auto. Zo veel service!

Plan voor morgen: a) fietsen bij Leonardo ophalen, b) fietsen naar de Bikestore, 7km verderop, waar ze dozen voor ons hebben geregeld, c) fietsen inpakken, d) met een busje (gaat Barbara regelen) fietsen naar luchthaven brengen, e) fietsdozen in de storage zetten op de luchthaven, f) met de metro weer terug naar het apt. Je kan het er maar druk mee hebben..  Zondag weer met de metro naar de luchthaven en dan naar huis.