13 dec 2019: De dag na ‘the meaningful Brexit vote’. Vandaag weer een stemming: of er harde Brexit moet komen of niet. We begonnen met kopje koffie. Het hotel serveerde geen ontbijt, dus maar met koffiemaag op stap. Buiten stond een vreselijk koude en harde noordenwind. Het moet maar.. Ik had m’n wasje vannacht over het balkon gehangen, maar dat was natuurlijk op straat gevallen:

We hadden een route over de verharde weg gekozen, althans, dat dachten we. Na een uurtje al moesten we de route verleggen, wat een goed moment was om te ontbijten op een beschut plekje. Het raadsel van de kaas was ook meteen opgelost: bleek nog in K’s tas te zitten! Hij was eigenlijk nog best goed (de kaas).

In Sines fietsten we de industrie, vechtend tegen de wind, tegemoet. Een dikke vette kolencentrale, LNG-terminal, containerterminals. K kneep plotseling in zijn remmen: we konden met een soort publieke lift naar het centrum van de stad dat zich bovenaan een heuvel bevond.

Daar moest een kopje op gedronken worden, met iets te eten. K een café Americano met een soort grote croissant met hagelslag, ik een cappuccino met een koekerig ding met vla, samen voor Eur 3,80. We hadden het idee dat de wind iets minder werd.

Aan fietsers wordt in Portugal enigszins gedacht: soms strepen op de weg met een fietsje erop, soms een goed fietspad. Het lukt niet altíjd helemaal:

We ploegden door naar Melides waar we een huuske hadden gevonden op internet. We werden welkom geheten door een Portugese heer die refereerde aan zijn vrouw die Frans sprak en later kwam. Hij had veel gereisd maar sprak geen woord over de grens. Later kwam zijn vrouw, Beatrice, tezamen met koffie, melk en mandarijnen uit eigen tuin.

Er lag een zwembad in de tuin dat we maar even lieten voor wat het was.. ‘s Avonds in écht Portugees restaurant in Melides gegeten, inclusief tegeltjes (Azulos) aan de muur. De wind was gaan liggen. Morgen naar Setúbal, hopen dat de wind blijft liggen.

Het ‘no deal’-scenario was weggestemd. Die wind ging nog lang niet liggen..