We mochten alvast in de ontbijtkamer gaan zitten om koffie te drinken had het Portugese meisje met de cirkelzaagstem gisteren gezegd. De ontbijtdame zou rond 8u arriveren zodat we met een beetje mazzel om 8:15 konden eten. De dame verscheen om 7:50. Hoera! Nog wel zingend ook. ‘My way’ in een Portugese variant meenden we te ontwaren, toen begon ze een echte fado (althans, zo klonk het) te zingen. Niet veel later kwam de bakkerd binnenlopen met zijn handen vol brood. Dit zou een mooie dag gaan worden! Het weer was dat al: mooi. Er stond echter wel een fris briesje uit het noorden, maar daar waren we op voorbereid.

Het vervolg leek vanaf dat punt te overzien. We hadden alleen niet gezien dat het a) onverhard was, en b) veel steiler dan gedacht. Maar goed, we zijn er natuurlijk gekomen, mét wat gezucht over het volgende onverharde stuk waar je doodmoe van wordt: afgezien vh gehobbel moet je ook een goeie ‘koers’ zoeken dus steeds op het pad turen. Ik plachtte tussendoor te zeggen: ‘we zijn nu op het hoogste punt’, waarna verderop weer een klim volgde. Ben dan ook bij K. mijn geloofwaardigheid volledig kwijt..

..waar we de groupie-achtige toeristen gade sloegen. Vaak Duitsers, sommige Britten. Een uurtje later toen de zon onder was, werd het meteen kil. Kippetje vd grill (K. bestelde een ‘fried chicken’ maar dat was natuurlijk hélemaal fout, het moest een ‘grilled chicken’ zijn) duurde even, maar was dan ook verrukkelijk! Morgen (weer) laat ontbijt.