Dezelfde ober als gisteravond verwelkomde ons bij het ontbijt. Ik verbaas me er altijd over wat een uren sommige mensen in de horeca maken. Geen TL-verlichting nu maar het licht van een nog laag staande zon boven de baai. Het hotel ligt op het schiereiland net onder Faro, verbonden door een brug met eenrichtingsverkeer over de baai.
Met uitzicht over het water begonnen we aan ons verrassend lekkere en complete ontbijtbuffet. Het uitzicht werd enigszins belemmerd door de met zand besmeurde ramen; er is ook geen beginnen aan, aan ramenlappen zo aan de kust. De vloer moppende dames rebbelden in het Portugees.Het is moeilijk om op stoom te komen. Spulletjes bij elkaar zoeken. Heb ik alles? Waar is mijn dit of dat? Het zit niet goed. Dit naar links, dat naar rechts. Maar goed! Na verloop van tijd zit alles er goed op. Met een fris windje tegen stappen we op de fiets over de brug. Meteen na de brug linksaf door een prachtig natuurgebied met vogels over een onverhard maar goed begaanbaar pad. Zo nu en dan knettert er een kutbrommertje langs..
Het weer wordt pur-rachtig! Na verloop van tijd onbewolkt en zo’n 20 graden. Aangenaam! We komen door Quarteira, een onafzienbaar golfresort. Ki-lo-meters met golfbanen, appartementen, maisonnettes en natuurlijk onderhoudspersoneel. Af en toe een mall-achtig winkelcentrum met een supermarktje, farmacie, kapper, real estate agent en juridisch advieskantoor want tja, er gaat natuurlijk wel ‘s wat fout bij de aankoop van een apt’je dichtbij een golfbaan wat niet zo dichtbij blijkt te zijn.Duidelijk is dat de Algarve bezocht wordt door hordes pensionado’s die, naast in golfresorts, graag in campers bij elkaar staan. Grote terreinen vol met Hymers, Knausen en Adria’s. Een bezoekster zit lekker voor haar campertje in de zon een boekje te lezen, af en toe uitkijkend over de oceaan:
Albufeira heeft veel hotels, apartementblokken en restaurants en bars. De meeste gebouwen hebben echter een gezellig pastelkleurtje en de hoogbouw is beperkt. Wonen hoef ik er niet..Uiteindelijk strijken we na pakweg 65 km neer in een hotel in Amacão de Pêra. Fietsen kunnen in prachtig afgesloten hok gestald worden. Kamers zijn magnifiek. Bij ondergaande zon drinken we een drankje. Wat hebben we ‘t goed..
Kees mocht zich verheugen op een Namibiër die het niet vervelend vond om een praatje met ‘m aan te knopen. Na twee flesjes witte wijn ging ie echter slapen.Bij aankomst op luchthaven Faro werden we snel bediend door de ‘odd size bagage’-afdeling: onze fietsen kwamen vrijwel meteen ongeschonden binnen (stap 1). Tassen ook ietsje later (stap 2). Toen fietsen uitpakken uit het plastic, schroeffies vastzetten, trappertjes erop, waarbij ik 
