Hotel Mar Azul – ik meen niet het enige hotel met deze naam – was simpel maar prima. Kneiterharde douche, goed bed, schoon en stil. Dat zijn eigenlijk de basiscriteria. Plus: waterkokertje met oploskoffie op de kamer! Gisterenavond kweelde er nog een straatmuzikant voor de deur, maar die hield er bijtijds mee op. Dat deed ie niet voor ons, kan me voorstellen dat het publiek hem daartoe zette.
De route ging vandaag naar Sangres. Niet zo ver, maar redelijk veel klimmen, ook op onverharde weg en dat maakt het veel zwaarder dan op asfalt.Net buiten Lagos ons ontbijtje opgegeten. Die hadden we ook in het hotel kunnen nuttigen, maar het was pas vanaf 8u open. Te laat voor ons natuurlijk. ‘s Morgens om 7u vertrokken, het was nog rustig op deze zondagochtend. Door Luz – een dorp met onbetaalbare villa’s die aan de Californische kust niet zouden misstaan – klimmen we door naar Bergau waar we allebei moesten afstappen bij hellingen van, ik schat, 15%. Duwen is niet veel beter..
We bereiken Sagres aan de kust, zo’n beetje het meest Zuidwestelijke puntje van Europa. Bij fort Fortaleza vinden we achter een muurtje een plek om te lunchen.
Aan de overkant zie we Cap St. Vincent liggen met de kenmerkende vuurtoren. We trappen erheen, eerst pal tegen de wind in. Vereist toch een bijzonder gemoed, om rustig tegen de wind in te trappen. Klein uurtje en we zijn er. Onze bekken vielen niet open, maar leuk om even gezien te hebben
Daarna terug weer klunen tegen de wind in. Gelukkig hier en daar een bocht in de weg, die nog van gravel is ook. Rond 17u komen we in ons B&B aan in het plaatsje Vila do Bispo waar we ontvangen worden door een alleraardigst Portugees meisje met een stem waar de barsten van in je zonnebrilglazen springen. Kees doet het woord. Fijn! We kunnen onze fietsen achter zetten. ‘s Avonds downtown een lekker restaurantje gevonden. Morgen kunnen we pas om 8:15 ontbijten maar hebben besloten dat dan toch maar te aanvaarden.. Daarna op naar Aljezur. Onze Windy-app laat nog steeds noordenwind zien!
