20 – 23 juni 2023: In Doğanca rijden we op een terras aan met thee drinkende mannetjes. We besluiten maar weer wat te socializen. Ze wenken ons: kom bij ons zitten!

We dalen het dorp Vize binnen. Een busje stopt irritant kort voor ons. We rijden eromheen en grommen wat, totdat er geroepen wordt en een Turkse man met een fles cola en twee bekertjes ayran komt aanlopen. Hij sjeest weer weg. We blijven verbijsterd achter en drinken de ayran meteen maar op – het smaakt naar zoute karnemelk. Maar binnen een minuut is-ie weer terug en vraagt waar vandaan, naar toe, etc. De Turkse hartelijkheid.

Het betrekt langzaam in Vize. Dat zijn we niet meer gewend, het is de laatste tijd stralend en warm weer geweest. We voelen zelfs een paar spatjes. Van het een komt het ander:

Minder is dat mijn stuurtasje open waaide en vol is geregend. Het drogen van mijn paspoort met een föhn later in het hotel deed me aan een filmscène denken (weet niet meer welke). De hotelier nam genoegen met natte Turkse flappen, hij lachte er zelfs minzaam bij.

Onze Sjezende Schot Kenny loopt iets op ons voor en vertrok vandaag uit Saray, de plaats waar wij nu zitten. Hij zou nog laten weten of de route naar Istanbul via de kust beter is dan door het ‘binnenland’. Velen vertellen hoe vreselijk lastig het is om met de fiets Istanbul binnen te komen. Sommigen beweren dat je zelfs wordt gestopt, in een busje met fiets en al wordt gemieterd, en zo Istanbul binnenkomt. Dat zou toch een anticlimax zijn.

We zijn er inmiddels achter hoe het komt dat onze Schotse vriend zo sjeest: hij heeft een E-bike! Daar komen we achter doordat we Henry weer tegenkomen, een Duitse jongeman die Kenny ook kent. Het is allemaal één grote fiets-community.. Henry heeft Kenny’s fiets gezien. Mysterie opgelost. De Schot heeft zich onze bewondering over zijn fysieke prestaties laten aanleunen zonder dit kleine maar belangrijke stukje informatie te delen.

We slapen op een camping. Die vind je in deze contreien niet veel. We worden gezelschap gehouden door (vriendelijke) honden en kippen. Helaas zijn er ook hanen die het leven zuur maken voor de kippen én voor ons. In een bui van haantjesgedrag rennen twee hanen achter een lekker kipje aan, dat onder mijn stoeltje komt schuilen. Er lopen ook nog katten rond. ‘s Nachts waren wij aan de beurt om getreiterd te worden door de hanen.

De stad Istanbul is on-gelofelijk groot als we het naderen. Dat wil zeggen: binnen een straal van tientallen km’s. De stad groeit maar en groeit maar. Het heeft meer dan 16 miljoen officiële inwoners. De flatbloks worden met grote snelheid uit de grond gestampt. Tussen de nieuwe bloks hier en daar nog armoedige omstandigheden: een dak met koeien eronder, een houtvuurtje, klein hutje, kipjes, huisjes. Dat zal allemaal snel tegen de vlakte gaan de aankomende tijd.

Naar downtown Istanbul lopen vele wegen. Het is tientallen km’s door de asfalt-jungle zoeken. De Schot Kenny (die met de E-bike..) heeft een alternatieve route voor ons die we volgen. Zo af en toe moeten we het verkeer in – matige ervaring, het is een gekrioel en er is weinig mededogen met fietsers – maar het pad voert voor een heel groot deel over een soort boulevard.

We nemen nog één overnachting (blauwe stip op het kaartje) voordat we ‘echt’ Istanbul in gaan. Het laatste deel naar de Bosporus is nog een kleine 30km.

Zo door de stad fietsend word je je erg bewust van wat hier nog moet gebeuren op het gebied van klimaat en milieu. Je wordt bijna hopeloos van de hoeveelheden auto’s (benzine kost een euro per liter hier) die door de stad krioelen, de bussen, brommertjes, airco’s, afval, plastic, enz. Ze hebben nog even te gaan..

Het laatste stuk is betrekkelijk eenvoudig. Het fietspad langs de kust zet zich voort, af en toe onaangekondigd en abrupt onderbroken, maar gemakkelijk weer op te pakken. We vergeven het de Istanboelse gemeente; dat ze überhaupt hier een fietspad hebben is een goeie ontwikkeling.

We hebben het gehaald! We zijn nog perplex van de ervaring en het dringt allemaal nog niet goed door. We zijn ‘s middags de (waanzinnige) stad in geweest. Istanbul is intens, maar prachtig.

We gaan de aankomende dagen de stad rustig bekijken. We hebben een lekker centraal hotelletje in een rustige straat (mét ontbijt! 😋).

Woensdag vliegt Nan terug naar Nederland. Ik fiets nog even door richting west-kust waar ik een bootje neem naar Athene om nog wat bekenden te zien. Vanaf Athene vlieg ik ook terug.