5-9 juni 2023: Als we ‘s morgens onze neus buiten de deur steken, fietst er net een volgepakte tandem langs. We zwaaien, roepen en ze draaien om. Het zijn “YJ & Gracia”, ze komen uit Singapore en hebben een website (www.properpaupers.com). Ze proberen zo goedkoop mogelijk de wereld rond te fietsen als signaal dat er zoveel (duur) geconsumeerd wordt. Ze zijn in London begonnen, kamperen alle nachten en nemen heel graag ons aanbod in ontvangst om even te douchen – wij zijn allemaal klaar met douchen. Daarna ontbijten ze met ons mee en delen we ervaringen.

Door het uitgebreide ontbijt vertrekken we laat richting Bulgaarse grens. Exotisch hè? De Bulgaarse grens! Er staat een redelijk lange rij, we komen immers de EU weer binnen. Veel hebben waarschijnlijk Turkije als bestemming – Bulgarije is het doorgangsland.

Onderweg tikken we 3000km aan, wat we feestelijk vieren in een minder etablissement.

Er is dus niet echt een fietspad dus we fietsen over de snelweg. Dat wil zeggen: goeddeels over de ruime shoulder. Verderop zijn er werkzaamheden waardoor één kant volledig is afgezet voor auto’s. We glippen er op.

De eerste plaats is Dragoman. De eerste indruk is: oude Sovietstijl. Grove, verwaarloosde gebouwen, sparren- en berkenboompjes, een ruime opzet met parken, veel van beton en evenveel kapot, vervallen of begroeid met onkruid.

Iets buiten Dragoman wordt gewerkt aan dezelfde pijplijn als die we in Servië zagen. Als we de track verder vervolgen, stuiten we op een aarden wal met daarachter een geul van pakweg 2m diep waar de Servisch-Bulgaarse gasleiding in ligt. We besluiten toch maar om eromheen te klauteren en komen door prachtig landschap met een beroerd grindpad dat overgaat in een modderpad- waar hebben we dat meer gehoord.

We komen aan in Aldomirovitsi (dat konden we onthouden door te denken: ‘aldoormaaropmefietsie’) waar een hotel-achtig iets beschikbaar zou zijn. Na kloppen op de houten deur doet een Bulgaar open. Of ie een kamer heeft, is de vraag. Hij nodigt ons uit om binnen te komen op het terras. We krijgen een glas bier, er staat worst en kaas op tafel. Maar ja, kunnen we hier slapen of niet? Het begint met twee mannen – ze blijken overigens aan de gaspijplijn te werken – maar er komen er steeds meer bij. De kleinste (Boiko) gaat zitten bellen en geeft groen licht, of zoiets. Hij neemt ons mee naar de kamer, we onderhandelen wat – ze vroegen de hoofdprijs – en strijken neer. Het is een zeer luxe complex, een beetje een wintersportcomplex. Met veel aandacht is alles afgewerkt.

De volgende dag fietsen we met stralend weer Aldooropmefietsie uit en rijden naar Slivnitsa. Een Bulgaars meisje is nieuw in de koffietent, schrikt zich te pletter want moet Engels praten, maar maakt een prachtige cappuccino voor ons:

Naarmate we dichter bij Sofia komen, valt ons de nieuwbouwwijkjes op die hier in de natuur verrijzen. Het lijken huizen voor de geprivilegieerden: grote, luxe en mooi afgewerkte huizen.

Het laatste stukje naar Sofia moeten we over een autoweg. De stoep is een ellende (randen van 20cm hoog, gaten en scheuren). De weg is ook niet best. Het verkeer raast vlak langs ons. Het is intensief, maar we komen er ongeschonden door. De voorsteden van Sofia lijken enorm. We fietsen lang door grauwe volkswijken.

Het appartement in Sofia dat we voor twee nachten hebben gehuurd ligt in een leuke straat. Lekker centraal, maar niet té centraal. Er loopt een tram doorheen, maar we zitten aan de achterkant. Sofia vinden we een leuke stad. Naast de bezienswaardigheden kent het veel leuke straatjes en pleintjes. Veel groen, grappige grootsteedse kunstdingen, barretjes en restaurants. Alle westerse gebruiken en mode zijn ook in Sofia omarmd.

Als we ons uit Sofia worstelen, moeten we bijna meteen klimmen. in het park ten zuiden van Sofia staat nog wat groteske Communistische kunst.

In Novi Han staat er weer zo’n straalvliegtuig op het dorpsplein. Er zijn veel dorpen in Bulgarije met zo’n Russische straaljager.

De oudere Duitser Frieder had ons al verteld dat er weinig accommodaties zijn tussen Sofia en Plovdiv. Nou, dat klopt. Eigenlijk niets. We vragen nog wat rond in Vakarel – ook wel een beetje hopend dat we binnen worden gevraagd – maar helaas, we vinden niets. We besluiten wild te gaan kamperen. Ergens buiten Vakarel in de velden vinden we een prachtig plekje.

We zitten al redelijk hoog (zo’n 850m), maar moeten de volgende dag naar bijna 1000m. Dat is dan ook echt de top voor vandaag en voor de hele reis.

In Ihtiman hangen we wat rond, halen heerlijk klaargemaakt Bulgaars eten in een supermarkt en vullen onze flessen met water in een middelbare school, min of meer begeleid door junior Bulgaartjes die hun Engels op ons oefenen.

We vermoeden dat het buiten Sofia wat armer gaat worden.

De honden in de sloppenwijk waar we langsrijden zijn brutaal. We bewapenen ons met een stok om ze een lel te geven mocht dat nodig zijn.

Wat een heerlijkheid: de laatste 3km dalen we af over goed asfalt. De climax had een hotel moeten worden in Momin Prohod, maar de euforie werd enigszins gedempt door de poep- en poepchagrijnige uitbaatster. Het bijbehorende zwembad met water van 30° – het is hier thermale badengebied – maakt het allemaal weer goed. Het schijnt ook radioactief water te zijn, wie weet helpt dat bij het klimmen.

Volgende stuk: óp naar Plovdiv!