1-3 mei 2023: Het is heel gezellig met Hubert, Hanne en hun 21-jarige zoon Lio die er ook bij komt zitten, ‘s avonds. Zo’n gesprek moet natuurlijk eerst even op gang komen. Even aftasten, scannen en snuffelen. Maar toen dat voorbij was, ging es loss. Het is leuk om de nationale wederwaardigheden te vergelijken en uit te vinden wat we gemeen hebben. Dat bleek best veel te zijn. Ook het ontbijt was genoeglijk. Na dankzeggingen en foto’s voor het huis (we vinden niet dat we ze zonder hun toestemming op het internet kunnen plempen) snijden we deze Duitse feestdag aan.

Het is 1 mei, dag van de arbeid. In Duitsland een vrije dag, in Beieren een groot feest. Al vrij snel na vertrek komen we jongemannen en jonge dames tegen die, in Beierse stijl opgedirkt met lederhosen, jagershoedjes en Dirndl-achtige jurken, al aan het bier zitten om een uurtje of 10. Verderop stuiten we op een groot feest. Het is een drukte van belang. Waarschijnlijk een eeuwenoude Beierse gewoonte om het op deze manier te vieren.

De volgende dag is rustig. Nagenoeg geen wind, niet warm maar lekker fris. We zoeven door het Donaudal. Die dalen zijn prachtig: vlak, groen, met leuke dorpjes. Het dal geeft iets van een beschermd gevoel, tussen de heuvelruggen. We fietsen soms een stuk onverhard (maar niet hinderlijk, een platgereden kiezelpad), meestal over asfalt. Er zijn door de E-bike veel mensen gaan fietsen in Duitsland. Nagenoeg iedereen heeft een E-bike. Vaak een ATB-achtige fiets. Ook jongere mensen fietsen meestal elektrisch. We vallen alleen al vanwege dat aspect op: Also, Sie fahren ohne E?

In Regensburg wordt ook druk gefeierd. Voor de kathedraal, die gedeeltelijk in de steigers staat, treden drumbands op met de deelnemers ook weer in vol ornaat. De vaandeldragers die tussen de menigte lopen zijn snel te herkennen. Het is heel levendig, opgewekt, feestelijk.

In Wörth a/d Donau vinden we een Gasthof. We zijn er nog niet helemaal uit: Gasthof, Gästenhaus, Fremdenzimmer, Pension. In ieder geval hebben we niet te klagen over accommodaties: er zijn er hier genoeg. We hebben de Radlerzimmer ook een paar keer voorbij zien komen. De meeste accommodaties zijn ingelijfd door het machtige booking, maar niet allemaal.

We fietsen regelmatig langs de Donau en vragen ons af hoe-ie in hemelsnaam als blauw wordt gezien. Eigenlijk is hij blauw sinds Johann Strauss zijn wals schreef. Hij gebruikte de kleur blauw omdat dat opbeurend zou zijn als carnavalslied voor het Wiener mannenkoor nadat de Oostenrijkers de oorlog tegen de Pruisen hadden verloren, is te lezen. Erlangs fietsend is de Donau grijs, groen of iets er tussenin.

Onze volgende tussenstop is in Deggendorf, of tenminste, zo stond het op booking. Het blijkt nèt iets buiten Deggendorf te zijn, maar wél 150m hogerop over 2km. Niet dramatisch, maar toch een groot deel 8-9% aan het einde vd dag klimmen doet den oksels klotsen.

Onderweg stuiten we op een Nederlandse jongeman (begin 30) die in 9 dagen van Oosterbeek naar Wenen wil fietsen; 130km per dag. Hij klaagt over kramp en pijn in z’n knie. Ook trekt hij tijdens het babbelen over zijn fietsreis – racefiets met minieme tasjes – continue een zuur gezicht, haastig gevolgd door “maar ik geniet wel hoor!”. We weten het zonet nog niet..

We rijden Passau binnen. Opwindend! De grensstad met Oostenrijk. Passau, waar drie rivieren samenkomen, de Donau, Inn en de Ilz. We hebben een kamer in een wat obscuur, oud gebouw. Maar binnen blijkt het een fantastisch groot, opgeknapt appartement te zijn met aparte kamers voor de gasten. Een loft, zouden de Amerikanen zeggen.

Consternatie volgt ‘s avonds als blijkt dat er dubbele sleutels zijn van elke kamer. Bovendien is de identificatie van elke kamer niet duidelijk (ze gebruiken geen kamernummers). Taferelen! Gelukkig hebben wij vroeg ingecheckt. Knappe jongens of meisjes die ons van ons bed kunnen lichten!

Morgen koetelen we nog wat langs de Duits-Oostenrijkse grens en na pakweg 25 km gaan we eroverheen. Vreemd land nummer 2!