Hier wordt iets onverstaanbaars onderling gesproken als ik even niet oplet. Het klinkt mij als Limburgs in de oren. Wat Duitse klanken erdoorheen. Verstaan doe ik het in ieder geval niet. Ik ben daarentegen voor hen natuurlijk prima verstaanbaar.. Maar ik zíe ze zich concentreren als ik iets zeg..
Op miraculeuze wijze heb ik steeds WiFi in Tongeren? Ik heb al eens – ik weet niet meer waar – TeleNet ingesteld, maar kennelijk is dat universeel: veel plaatsen in België gebruiken dezelfde code. Dat werkt als een tierelier!
Zo langzaam verandert de taal van de regio in Limburgs:
De klim Tongeren uit wordt ontmoedigd met een bordje 7% aan het begin van de klim. Niet zo gek steil, maar het bordje helpt niet voor de gemoedsrust. Hoe heuvelachtig het hier is, is te zien in de verte als ik een snelweg oversteek:
Ik verbaas me als het net voor de Maas weer Franstalig wordt. Net voor ik de rivier bereik, moet ik eerst een soort van vlakte over die hoger ligt (om het nou hoogvlakte te noemen..), om daarna richting Maas naar beneden te sjezen. Ter hoogte van Eijsden, maar dan aan de Waalse kant, steek ik wat een zijtak van de Maas lijkt (het blijkt het Albertkanaal te zijn) over via een hangbrug en kom op een soort eiland dat, licht ongelukkig, Ternaaien heet. Vanaf Ternaaien probeer ik, tegen beter weten in, het pontje te nemen. Pontjes in november zijn een onzekere factor. Een man die zijn hond uitlaat kijkt me aan met een pontje-gaat-natuurlijk-niet-sukkel-blik.
Stukje verder naar het zuiden dan maar. Ik steek bij Wezet (Visé) de sluis over die best een verfje kan gebruiken:
De overkant is weer Vlaanderen. Ingewikkeld gebied. Langs de Maas rijd ik omhoog naar Eijsden, de wind recht op mijn rug.
Als ik in Maastricht in de lift stap met m’n fiets (en rode fietstassen), merkt een medereiziger op: ‘Nat weer om de post rond te brengen, hè?’ &@€!#
Het is 12:30 en mooi geweest. De aangekondigde regen is inmiddels aan het vallen. De ‘officiële’ route bevat nog een stukje Voerstreek, maar met dit weer laat ik dat op mijn bucket list staan.
In de trein vind ik vlakbij het fietscompartiment een stoel (geen klapstoel) met uitzicht op mijn fiets. Het bakje bami dat ik van gisterenavond over had slobber ik op. De kip met zwarte bonensaus is wèl op.. De NS en/of ProRail (we zullen het nooit weten) doen werkzaamheden op het traject Boxtel – Den Bosch waar bussen worden ingezet. Mijn fiets kan natuurlijk niet mee. Niet dat ik klaag hoor..
De fiets heeft het geweldig gedaan! Het is mijn eerste reis met deze nieuwe fiets. De riem ipv ketting vind ik een uitkomst. Ook de Rohloff-naaf is fijn. De hydraulische remmen geven een zeker gevoel. Het frame is stijf en geeft geen krimp als je hard naar beneden fietst.
Het was een mooie trip. Dit deel van België is prachtig. De herfstkleuren waren de dagen dat het mooi weer was overweldigend. Had ook nog wat mistroostige Vlaamse dorpen of steden verwacht, maar het viel allemaal erg mee. De Belgen schijnen het concept bouwvergunning minder serieus op te vatten dan in NL, met dit soort bouwsels als gevolg:
Maar ben het niet vaak tegengekomen.
Het is een rare gewaarwording, zo’n taalgrens door het land. Het houdt de Belgen al flink wat jaren bezig. Ene Flor Grammens heeft serieus werk gemaakt van het officieel maken van Vlaams als taal toen het nog comme Il faut was om Frans te spreken. De rollen zijn nu omgedraaid: het arme Wallonië wordt belaagd door Vlaams sprekenden, daar waar dit vroeger ongekend was. Het blijft natuurlijk een drama, zo twee van die talen in een land.
