Het is kraakhelder weer! Nog zo’n 7 graden dus doe muts op en handschoenen aan. Het is hier mooi, heel mooi. Heuvelachtig dus klimmen, maar nooit meer dan 120m hoog. Wel steil, maar omdat ik weet dat het niet lang zal duren, is dat niet zo erg.
Het veld met paarse en gele bloemen waar ik langs fiets geurt sterk. Prachtig veld!
Net voor Bleich kom ik in een Amerikaans aandoende ‘mall’ met een traiteur die koffietafeltjes heeft. Wijs geworden bestel ik een café-au-lait, maar krijg gewoon bakkie met twee melkcupjes. Barbaren! Het is hier Franstalig, zo net voor Bleich. Ik koop nog een zak van die te dure, aanstellerige traiteurchips (‘kettle-cooked premium potatoe chips’) voor de vitamientjes.
Mijn fiets is inmiddels goed ingereden en mijn riem begint – dat hoort zo, heb ik al met al begrepen – een soort van te kraken / piepen. Dat is normaal; niets om me zorgen over te maken. De oplossing is een beetje siliconenspray, maar laat ik dat nou net niet bij me hebben.
De bossen waar ik (krakend) doorheen fiets zijn geweldig kleurrijk. Het geel en oranje contrasteert sterk met de helblauwe lucht. De combi is erg mooi.
In Hoeilaart word ik verrast door de ‘laadbanken’ waarvan de bovenkant (het gedeelte waar je op zit) uit zonnecellen bestaat en aan de zijkanten USB-poorten zitten voor je smartphone. Bovenop nog twee plekken voor ‘wireless chargers’ maar zo modern ben ik niet.. Ze kúnnen het wel: innovatief zijn, die Belgen!
Ik besluit, ter ere van de laadbanken, mijn stoeltje maar uit te vouwen en daar te gaan lunchen, waar ik dan meteen mijn batterypack wat vol met verse elektronen kan proppen.
Het is op steenworp afstand van een restaurantje, maar mijn broodje moet ook op en het terras zit vol. De zon brandt in mijn gezicht. Ik doe mijn ogen maar niet dicht anders zit ik straks met open mond te snurken op straat.
Het Zoniënwoud onder Brussel is echt een oud bos. Met recht een woud. Het houdt maar niet op met die spectaculaire kleuren. Ook spectaculair vind ik een verkeersbord dat is doorboord met kogelgaten. Iets relaxtere wapenwet hier.
In Tervuren rijd ik door het indrukwekkende Tervurense Park. Groots en ruim. En met de herfstkleuren geeft het een ‘New England effect’.
Net het park uit krijg ik een lekke achterband! Ik heb (vanzelfsprekend) een reservebinnenband mee zodat ik vanavond rustig op mijn kamertje (wherever that may be) kan plakken, maar dan moet dat achterwiel er wel uit en het is er een met een Rohloffnaaf en riem! Maar even filmpje van Roel Peerenboom opgesnord op YouTube (‘Vind je dit filmpje leuk, like het dan en abonneer je op ons kanaal!’). Dat lijkt niet moeilijk als ik het filmpje bekijk. Dat is het gelukkig ook niet. En je krijgt er niet van die vreselijk gore jatten van. Dat is wel heel fijn. Het kost toch aardig wat tijd, maar het lukt. Fiets echt ingewijd nu. Het was trouwens een klein kutdoorntje dat door de buitenband stak. Dat die Almotionbanden dat niet kunnen weren, zo’n pietluttig doorntje..
Ik rijd Leuven door een hele wijk van studentenflats binnen voordat ik het oude centrum in rijd.
Net als in Amsterdam, raast het hier van de internationale studenten. Ik ga op een terrasje zitten en Google ‘s wat. Schrikbarend duur weer, die hotelkamers!
Waarbij er nog bij die van 78 nog 12 euro bijkomt, zit je ook op de 90. Die van 24 is een dorm, daar ben ik te oud voor sinds gisteren..
Buiten Leuven vind ik via Booking in een raar kantoorpand in Bierbeek een redelijk apt. Ik bel het nummer bij aankomst. Een Chinese Belgische die normaal Frans praat neemt op en probeert (denk ik) Nederlands te spreken. Zucht. Ik denk dat het gelukt is als ze haar hoofd om de hoek steekt. Het is een gek pand met kantoortjes. Eén kantoortje is niet verhuurd, dus hebben ze er een keukenblokje, douche en bed in gejast. Laat die Chinezen maar zaken doen. Ze brabbelt onverstaanbaar door, maar de gebaren naar de ruimte en lichtknopjes zijn self-explanatory. Ik mag mijn fiets in de meeting room zetten. Een diep gesprek zal ik met haar niet voeren.. Het is trouwens een prachtige lichte ruimte! De douche is weer een ander verhaal. Een soort Dr Who-cabine met een razend ingewikkeld touchpanel. Ik krijg er geen warm water uit, Google nog wat (het is een Duke), maar tevergeefs. Ten einde raad heb ik maar gebeld. Een man voelt het water en constateert: het is koud. Hij constateert ook dat hij er nu niks aan kan doen.. Tja.
Er is hier bitter weinig te doen. Ik ga maar ‘s een handwasje doen en mijn band plakken. Er is weliswaar een sushibar redelijk in de buurt, maar ik heb geen zin meer om eruit te gaan, temeer er een pak noodles ligt! De kruiden ruiken mysterieus. En dat smaken ze ook. Heb er goed opgelet niet de drooghoudkorrels erbij te doen..
Early night en morgen via Hoegaarden naar Tongeren.
