Helaas waren de voorspellingen correct (ze zijn ook altijd correct wanneer je dat niet wilt..). Het is nat, winderig en koud. Zo’n 5 graden en af en toe ‘heavy rain’. Hebben ook heel rustig ontbeten, nog kopje koffie gedronken, op de kamer gechilled. Ook maar volgend adresje geboekt in Przezmark. Kregen melding terug in het Pools dat we vanaf 17u welkom waren.
De kou valt erg mee als we fietsen. Regen trouwens ook. Af en toe miezert het. We fietsen eindeloos door de mooie Poolse bossen. Lichtglooiend. Na verloop van tijd willen we toch even zitten en, als het even kan, een kopje koffie erbij drinken. Maar zo goed als alles is dicht. In Siemiany zijn we bij een sklep gestopt dan maar. Gewacht tot de winkelbediende tijd had om onze vraag te beantwoorden, want ze was druk aan ’t bellen. Na 10 min (kwam ons goed uit) gevraagd of we mochten wachten binnen (het was lekker warm), wat beantwoord werd met een kort ‘tak’ (ja). We merken dat mensen op het platteland niet altijd toeschietelijk zijn. Of eigenlijk: zelden. Groeten (‘dzien dobry’) op straat wordt niet zonder meer positief beantwoord. Soms een tikje tegen de pet. Heel af en toe een glimlachje. Maar dan ook héél af en toe. Vaak geen reactie.
We fietsen verder door de bossen. De bospaden worden slechter en we glibberen meer dan fietsen. We komen in Przezmark aan waar we een koffiebar vinden!! Het is nog geen 17u dus we moeten ons een half uurtje verpozen. ‘Koffiebar’ is iets teveel van het goede. Er staat in neonletters: ‘coffee to go’. We gaan naar binnen (de vloer is bezaaid met stukken karton vanwege de modderpoten van de klanten) en ze wenken naar twee houten stoelen waar we maar op gaan zitten. Naar ‘kawá’ (koffie) gevraagd en een van de twee dames gaat naar achteren en zet een keteltje op (blijkt later wanneer we gegil horen). Na een paar minuten komt ze terug met twee mokken koffie. Lekker warm. Ze gaan allebei tegenover ons zitten en we knopen een praatje aan. Vertellen – om de boel wat los te poken – dat we uit Amsterdam zijn komen fietsen, wat ze eerst ter kennisgeving aannemen. Maar na een minuut zegt een vd twee:
Amsterdam? Rower (fiets)? We knikken. We krijgen iets van een gesprekje als Nan de foto’s van Lilian en Marijne laat zien. Het houdt allemaal niet over maar toch leuk. We houden het maar op bescheidenheid.
 |
| Het barst van de buurtsupers (skleps) in Polen die natuurlijk ook wel een drankje verkopen |
Op naar ons huuske. We volgen de instructies op de iPhone, komen op een modderig weggetje terecht en worden door de gastheer gebeld. Maar weer terug naar de hoofdweg. Daar komt hij ons dan halen en rijdt met de auto voor ons uit. Glibberend door de diepe natte geulen volgen we hem. Maar we worden beloond: een prachtig houten huis aan het meer, beetje Scandinavian look met blankhouten plankjes, haardvuur en houten zithoek.
 |
| Fantastisch huisje aan het meer van Przezmark |
De gastheers moeder en grootmoeder heten ons welkom. Het haardvuur knappert. Hij spreekt Engels en geeft ons wat instructies (‘this is bathroom’). Maar gewéldig huisje hoor!
