Dagelijks archief: 22 okt 2017

Dag 3 – Pension in Radzimovice

Geef een reactie
Klokje rond geslapen. Werden om 8:30 wakker door het gebeier vd klokken. Ons eigen ontbijtje in elkaar geflanst. Geweldige koffiemachine. Weer is weer grijs, maar het is droog! We checken uit en ontmoeten de jongeman die dit chalet uitbaat; een ventje van rond de 25. We bedanken hem en gaan op weg. Net buiten Joniec gaan we een prachtige houten brug over. 

De Wkra

Het landschap is iets afwisselender dan het eerste stuk gisteren. Meer bos, afgewisseld met weides en kleine gehuchten. Na pakweg 30 km komen we langs een ‘agricultura’ net langs de weg. We willen niet blijven slapen maar enkel koffie drinken, wat kan. We wachten buiten terwijl twee heren naar binnen stommelen om een kamer op te knappen. Maar dat wilden we juist niet! Maar het was om ons in de warmte ons kopje koffie op te kunnen laten drinken, wat kennelijk nog niet kon omdat het een bende was. Even later komt een van de mannen aan met een blad koffie met koekjes. Heerlijk! En lekker warm binnen. We komen even bij. De mannen spreken geen woord Engels of Duits, merken dat we buitenlands zijn, wat hen niet weerhoudt lekker in het Pools door te rebbelen. Doe maar lekker hoor! Het voordeel is dat je maar gewoon in het Nederlands terug kunt brabbelen, want moeite doen voor Du, En of een andere taal is ijdel. Nanneke flikkert er nog wat Italiaans door af en toe. Welja!

Straatbeeld niet altíjd verheffend..

Een stukje verderop gaan we alvast zoeken naar ons overnachtingsadres. Óf 38km verderop, óf 14km. Kiezen voor de korte. Het weer houdt niet over en ik ben nog steeds snotverkouden. Het blijkt in Radzimovice te zijn, een gehucht met drie boerderijen, een sklep (Poolse winkel), dronken mannen en ons pension. Ik bel ‘t nummer dat me is gemaild door booking.com. Een dame neemt vermoeid op, spreekt slechts Pools en zegt tenslotte: ‘wait a moment’ en knalt vervolgens de spreekwoordelijke hoorn erop. Ik neem aan dat ’t betekent dat er iemand zal komen. Ondertussen check ik de sklep of ie open is. Een groepje dronken mannen moedigt me aan naar binnen te gaan. En inderdaad, de sklep is open! Ik loop daarna terug waar Nanneke om de hoek bij t pension was blijven wachten. Een energieke man duikt op en begint bijzonder snel in het Pools te ratelen. Ons onbegrip belet hem niet nog sneller te gaan praten. Hij is opgewekt en energiek. Als we Nederlands tegen hem praten stopt hij even, gooit lachend zijn handen in de lucht en snapt dat we een andere taal spreken. De paar woordjes Russisch die ik spreek helpen wat. We zeggen dat we naar de sklep gaan om wat eten te kopen.


Ons pension

Decennia teruggeworpen in de tijd, deze sklep. Gammele schappen met potjes jam, olie, wodka en blikjes vis (alle artikelen gestickerd). We kopen de sklep leeg voor 40 zloty (10 euro). Staan bij afrekenen naast een man die werkelijk paars zag vd drank, gehavend en vervuild kostuum aan. Die kóópt me een partij zuip: 2 literfles Cola en een fles wodka. Hatsikidee!


Bij terugkomst in t pension wacht ons een knapperend haardvuur. De conciërge, die Karol bleek te heten, zat een soort van op ons te wachten. We hebben een handen-voeten gesprek, hij haalt zijn Poolse kaart uit de auto en (licht ADHD?) begint ons omstandig de route naar Gdansk uit te leggen. Ik kan natuurlijk gewoon even in t Nederlands zeggen: ‘hou nou je kop even..’. en na een blik op mijn navigatie-app begint ‘t hem te dagen. Even wekt ie de indruk de hele avond te blijven, waarna hij uiteindelijk het hoge woord uitspreekt: 100zloty graag (25 euro)! Daarna nog wat vriendelijke Poolse uitingen, waarna hij vertrekt.
Lekker maaltje gemaakt van (wederom) pasta met saus en tonijn maar wie maalt daarom! Bij t haardvuur peuzelen we ons hapje op. We gaan weer met de kipjes op stok maar houden het vandaag tot wel 21:30 vol!