Tegen de top aan kwamen we Ismaïl tegen, een Berber die daar in zijn tent (!) woonde en o.a. dadels verkocht aan toeristen. Nou hadden we al dadels meegekregen uit het hotel, maar toe maar, nog een paar erbij dan maar.. Hij sprak redelijk Frans en woonde een paar honderd meter lager waar wat water en iets van een oase was met zijn vrouw en neven (zal wel heel gezellig zijn geweest, dachten we nog..). 

Ismail de Berber

Klim verder vervolgd met geweldige uitzichten. Bleven nog een tijdje rond de 1600m klungelen en bereikten de top. Daarna niet alleen bergafwaarts maar nog af en toe een lullig klimmetje. Hmm.. 


Rond koffietijd fietsten we tegen een Zwitser aan die al een paar maanden onderweg was en Afrika wilde doorkruizen.

Zwitserse fietsreiziger op doortocht in Afrika

Stonden even stil bij z’n bedoeninkje: het geheel incl fiets woog rond 70kg! Maar ja, als je ook touwen meeneemt om te kunnen klimmen (als rechtgeaard Zwitser) dan wordt t wel allemaal erg zwaar natuurlijk. Hebben wel de eerste lunch zonder publiek genuttigd! 

Laatste stuk naar Ouarzazate was pittig. Veel wegwerkzaamheden, klimmetjes en hitte. Blij dat we in hotel zijn na 75km en 1400hm. Konden hier weer een biertje krijgen! (Ze zijn hier van God los..)

Speciaal vroeg opgestaan maar mijn voor- én achterband waren lek. Kees nog vragen of ik onaardig tegen iemand was geweest van het hotel, maar nee, ze waren ècht lek (ondanks mijn nieuwe Schwalbes). Zat een scherp K-steentje in. Op pad.

Zelden zo’n ideale weg meegemaakt: vlak asfalt, kilometers licht dalend en zacht briesje in de rug. Beter wordt ’t niet. Aan het eind toch weer even venijnig klimmetje net voordat we in Tansikht aankwamen aan de Drâa (een vd grootste rivieren in het zuiden met weelderige begroeiing aan de oevers). Kopje koffie voordat we aan de klim zouden beginnen.

In Marokko is de politie je beste vriend (?)

Nieuwe weg (er worden heel veel nieuwe wegen aangelegd in Marokko) langs de rivier. Onderweg low fives aan kinderen uitdelend en vaak ‘bonjour, ca va?’ toegeroepen krijgend. Ook ‘un stylo?’ doet het goed.

Lunch onder palmboom, en kleine kindertjes konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen en gingen, toen we eenmaal zaten, vlakbij ons zitten. Maar steeds als een van ons opstond, stoven ze weg. Kon ze overtuigen even te blijven zitten voor de foto (met de handen voor de ogen, dat dan wel). Pa kwam er ook nog even bij en sprak wat Frans.

Daarna nog iemand (zijn buurman?) en nóg iemand (zijn neef?). Spulletjes na dankzegging opgepakt en in Agdz weer heerlijk onderkomen gevonden, gerund door Fransman die in Dakar was geboren, in Zwitserland de hotelschool had gedaan en deze Kasbah runt. Geluierd in de tuin, daar was voldoende tijd voor, en ’s avonds nog even naar het centrum van Agdz gegaan waar Kees werd gevraagd iets te schrijven voor iemand. Iets te schrijven? Voor wie dan? En wat? Maar Kees wist t ook allemaal niet.. Maar achter die man aangehobbeld, winkeltje ingegaan (oh ja!) en toen dicteerde de Marokkaan een stuk tekst in ’t Frans dat Kees in het NL moest opschrijven. De man kon namelijk alleen Arabisch schrijven. Het was voor iemand uit NL (een medewerker van Artsen zonder Grenzen) die hier met een groep mensen bij een huwelijksfeest zou zijn, en nou was dat feest 5 dagen verzet. Briefje geschreven; hij was er blij mee en ging t op de post doen, morgen. Toen kwam z’n neef de zilversmid z’n spulletjes aanprijzen met als klapstuk (sommigen zullen het als dieptepunt aanmerken) werden we uitgedost in oorspronkelijke oosterse woestijnkledij. Fotomomentje.

Eens zal dit tegen ons gebruikt kunnen worden.. Daarna liep ie voor ons uit naar een goed restaurant waar ze een echte tajine (kefta – met gehaktballetjes) serveerden. En het was idd erg lekker. Er werd weer voetbal gekeken. Morgen de klim naar Ouarzazate. Maar vroeg vertrekken anders moeten we in de hitte klimmen.