Dagelijks archief: 6 mrt 2017

Dag 5 en 6 – Woestijn en kamelen

Ontbijt werd geserveerd op t zonovergoten dakterras.

Uitgecheckt en uitgezwaaid door de jongens van t hotel die nog wat water meegaven. Hadden we ook wel nodig. Eerst door oase-achtig gebied net buiten Tinghir. Prachtig!



Palmbomen met daar tussenin akkertjes gescheiden door aarden walletjes met daartussen irrigatiekanalen. Heel groen dat contrasteert met de rode aarde en de felblauwe lucht. Daarna het dorre gedeelte in als we de anti-atlas doorsteken.



Wát een droogte, een maanlandschap met af en toe een klein groen stukje waar dan wat water is. Geluncht, natuurlijk weer deels tezamen met knulletje die van alles van je willen (niet heel erg beleefd, zal ik maar zeggen) maar het went..

De burgemeester (denken we) kwam ook nog even langs, maar ons Arabisch en zijn Frans waren ongeveer van ’t zelfde niveau. Twee uurtjes later, fietsend langs palmen en groene akkers, waren we in Alnif in hotel Palmiers. Het is hier nóg exotischer: sommigen pikzwart, alles wat ruwer / primitiever en mensen minder gewend aan toeristen. Prima en eenvoudig hotelletje. Kippetje met friet gegeten downtown en kort babbeltje gemaakt met vier Britse jongens op motorfietsen. Morgen naar Tazarine.



Dag 6
Alnif uit naar verder naar het zuiden. Het is al redelijk warm: in t-shirtje op de fiets. 


Weer kraakhelder, zonovergoten en strakblauwe lucht. Licht briesje tegen. Jongetje onderweg wilde een handje geven (zie foto) en vroeg zowaar niet om een ‘stylo’. 


Verderop even thee gedronken bij fossielenverkopers die je hier veel tegenkomt. Allebei een trilobiet als aandenken gekocht. Jongens woonden werkelijk in the middle of nowhere, gingen nooit weg maar leken content.

Toen zagen we onze eerste kamelen! Een hele kudde, gedreven door een oud mannetje dat naar ons toe kwam lopen (wat komt ie doen? Wil ie wat? Geld? Nee hoor, gewoon een hand geven en ons iets goeds wensen). Geluncht onder accaciaboom (met van die dikke stekels) en door de droogte fietsend kwamen we bij een splitsing. 

Konden nu door de woestijn (korter, “4-wheel drive only” stond op het bordje) of over de weg.


De stoute woestijnschoenen maar aangetrokken en door de woestijn gegaan, wat geen onverdeeld succes was: 12 km stenen, mul zand en wasbordachtige bodem. Af en toe lopen. Maar we haalden het, Camp Serdrar (“Voor het echte woestijngevoel”) net onder Tazzarine, waar ook een groep Franse pensionado’s is neergestreken met hun campers (hebben ongetwijfeld de andere kant genomen..). Wij hebben ieder een lemen huisje / tentachtig onderkomen. Een gecreëerde oase maar heerlijk. Vanavond couscous gegeten en morgen naar N’Kob.

Camp Serdrar

Bedoeienentent als onderkomen