29 nov 2019: Het barst hier van de grote padden in het grasveldje van het hotel. Hele grote padden. Ze hobbelen tevreden rond ’s avonds over de looppaden die door het het grasveld lopen. (Doet me denken aan de film Magnolia waarin het dikke padden regent die kletterend op de auto’s en straat uit elkaar spatten na uit de hemel te zijn gevallen, maar goed).

Mijn slipper (maatje 45) erbij. Wat een beest he? Vraag me af of je ze kunt eten..

De planten hier zijn vaak prachtig. De tuinen rondom het hotel zijn zorgvuldig onderhouden.

Vandaag eerst naar cachoeira Mosquito geweest. Dat is dan bijna 60km rijden, maar dat is voor hier heel dichtbij. De laatste 20km over een zandpad. AM roste er lustig op los in haar Ford Ka. Ik onderging het lijdzaam.

De Mosquito is een vrij grote waterval die je na een hike van pakweg 2km bereikt.

Het water uit de watervallen komt uit ondergrondse bronnen. Hoe dat nou een paar honderd meter omhoog komt borrelen moet ik nog uitzoeken. In de buurt van waar het water valt wordt je bijna weggeblazen door de luchtverplaatsing.

Een openbaring is ook wel de badkleding van de Braziliaanse dames, zowel jong als oud. De derrières moeten hier goed tot zijn recht komen, wat gedaan wordt middels minuscule accentuerende bikini’s met, in sommige gevallen, enórme billen (die bikini’s worden in Zuid-Afrika ‘amperbroekies’ genoemd vertelde iemand me eens). Een aantal dames kan het hebben, een aantal ook niet is mijn snoeiharde oordeel..

’s Avonds ben ik ingewijd in de wondere wereld van de caiparinha’s. Het was happy hour in Lençóis en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Caiparinha’s zijn drankjes gemaakt van cachaca (drank gemaakt van suikerriet), limoen, ijs en suiker. En lèkker! Heel gezond ook, schijnt..Op straat gezellige terrasjes

30 nov 2019: Het ontbijt is elke dag een feest hier. Ik moet elke keer als ik langs dat buffet loop mezelf streng toespreken om rustig gerechtje voor gerechtje te nemen en niet het eten in een hoopje op mijn bord hoog op te tassen.

Vandaag hadden we bedacht om Vale do Capão te gaan om van daaruit andere watervallen te bezoeken. Vale do Capão is een beetje een kunstenaarsdorp met veel bebaarde mannen, tattoos, rastahaar en peace.

Na een wandeling kwamen we aan bij waterval Roda’s

Chapada Diamantina is een geweldig natuurpark. De hoeveelheid watervallen, hikes en grotten is enorm. We hebben er best wat gedaan in drie dagen en ik heb een aardige indruk gekregen. Leuke toevoeging aan de Brazil experience!

1 dec 2019: Het was over met de vakantiepret! Er moest weer gefietst worden. Eerst het dal uit, dat begint dan gelijk goed met stukjes van 10% om er weer lekker in te komen. Het was een glasheldere dag. Félblauwe lucht, geen wolkje te bekennen.

Na pakweg 40km vond ik dat ik wel eens mocht lunchen. Ik had gek genoeg niet heel veel trek maar er moet nou eenmaal wat voer in als je fietst. Ik kwam langs een breeduit aangekondigd restaurant. Bij binnenkomst zat er een wat weinig toeschietelijke man (uitermate zeldzaam in Br). Ik vroeg ‘m of ie almoco (lunch) had. Nee, had ie niet. Ik heb me bedropen met een snack en lekker drankje. Tót zijn vrouw binnenkwam, nèt nadat ik de laatste hap van mijn snack binnen had, met een dampend bord warm eten in haar hand, mij blij vragend of ik soms ook een bordje wilde! Ik keek naar haar man, toen weer naar haar, toen weer naar haar man in de hoop dat ie íets zou opbiechten (‘Ik had tegen die snorremans gezegd dat we geen eten hadden’, of zo). Maar nee. Het raadsel van de dag.. Zijn vrouw dacht waarschijnlijk: dan niet!

Het landschap werd wat woestijnachtig.

In de verte zag ik iets aan de kant van de weg wat leek op een fietser. Hij leek witte zijtassen te hebben. Ik zette wat aan en jawel! Daar zaten twee jongens aan de kant van de weg met hun fietsen in de berm. De tassen hadden ze gemaakt van verfblikken, heel inventief!

Het verbaast me weer met hoe weinig middelen mensen dit doen. Aan de andere kant, ze konden niet of nauwelijks schakelen en ploegden allebei staand fietsend de berg op, hadden veel pech gehad met framebreuk, trapasbreuk en nog meer ellende, dus dat hoef ik allemaal niet. Ze waren 7 maanden op reis en hadden 1000km gefietst. Geen cent op zak, alles on the spot proberen te regelen en hopen op de goedgeefsheid van de Brazilianen. Dat ging ze kennelijk goed af. Oh ja, ze maakten ook nog sieraden, muziek en jongleerden. Jeronimo en Luciano waren allebei 25, Jeronimo sprak gebrekkig Engels, Luciano niets.

Ik had ze maar een bordje eten gegeven ’s avonds wat ze hadden geen rooie cent. Dat ging snel op! 😄