4-7 mei 2023: We verlaten Passau met stralend weer. Het lijkt een enorme stad maar we lezen dat het maar 50.000 inwoners heeft.

Verderop drinken we een ijskoffie bij een Gasthof. Twee ouwe knakkers ontvangen ons. De één is der Chef, de andere duidelijk niet. Der Chef vertelt dat er veel fietsers uit NL langskomen. Hij vraagt of we ook uit Rotterdam komen. We geinen: nee, veel beter, uit Amsterdam. ‘Natürlich. Viel Aussländer in Rotterdam, na’? Zo bedoelden we het niet, maar ja.

Het bereiken van de Oostenrijkse grens is een natte wind. We hadden ons erop verheugd: een groot wit bord met vette rode rand met daarop: Östenreich. Niks. Nada. Ja, een lullig ‘Achtung! Staatgrenze!’ (Let op de twee uitroeptekens) en nog aan de Oostenrijkse kant ook.

Het is een zomerse dag. Je kunt je opeens niet meer voorstellen dat je een paar dagen terug door regen en wind gefietst hebt. We rijden van de autoweg vandaan en volgen de Donau door het groen. De omgeving verandert. De Donau is inmiddels omgeven door steile beboste wanden en rotsen. Het is stil afgezien van de vogelgeluiden en de snorrende e-bikes die ons af en toe inhalen. We steken de Donau een paar keer met een pontje over omdat de Donau Radweg verderop gesperrt is.

Op een terras zit een groep oudere mannen te zingen. We horen ze van ver. Ze zitten in hun fietsoutfit rond de tafel, de bierglazen gevuld voor zich. Er is er één die steeds inzet, de gangmaker. Ze zingen meerstemmig, zeker niet slecht. Of het schlagers zijn, drinkliederen of ondeugende liedjes?

Heel in de verte zien we opeens de Alpen opdoemen. Dat is toch wel een machtig gezicht hoor!

We hebben een sleurhut als nachtelijk onderkomen. Van binnen is het net een Amsterdamse kroeg, met een gebloemde bank, kitsch schemerlampjes en eikenhouten meubilair. We nemen er graag genoegen mee. De caravan staat naast de golfbaan, de balletjes horen we weggetikt worden. Knus hoor!

We fietsen de volgende dag vrij snel Linz binnen, de derde stad van Oostenrijk. Het stuk vóór Linz is uitermate vervelend. Vlak langs de drukke autoweg, onrustig. Weer even wennen, die drukte in Linz. Trams, auto’s, fietsers en voetgangers. Door de straten van Linz laveren we over de kasseien en tramrails. We kennen het passeren van de tramrails nog uit onze Amsterdamse tijd: even dwars er overheen.

Als Oostenrijkers ons te woord staan, spreken ze hoch Deutsch. Dat is maar goed ook, want van het koeterwaals dat ze onderling spreken valt werkelijk geen chocola van te maken. Het begint meteen al met Grüss dich, maar dan uitgesproken als ‘kroes dei’.

De volgende dag is het weer een zomerse dag. Het gebied na (ten oosten) van Linz is weinig vreugdevol: industrie en trieste begroeiing (ooibossen, populieren in militaire opstelling en wilgen). De dorpjes zijn dun gezaaid. Net voorbij Au a/d Donau komen we tot de conclusie dat enigszins betaalbare accommodatie nog zo’n 20km is. Daar hebben we geen zin in en rijden wat terug om daar – jawel – te gaan kamperen. Het weer is aangenaam genoeg en, dat scheelt, we hebben een overdekte campingtafel tot onze beschikking.

Vanaf nu is het verantwoord dat we met zo’n berg tassen rondfietsen.

Onze Italiaanse buurman op de camping, een fietsende vijftiger (volgens Nan rond de 60) zat onophoudelijk te bellen. Hij had een minimalistisch tentje, maar maximalistische gespreksstof.

‘s Nachts rond 1:00 steekt er een, ik zou bijna willen zeggen, storm op. Maar we zitten achter de Donaudijk iets verdiept, in een soort kuil waardoor het meeviel, maar het bulderde behoorlijk over de Donau. Later ging de wind liggen en ging het regenen. Je mist niet veel in een tentje.

Prachtige stukken aan de Donau wisselen zich af met mindere. Maar na Grein is het práchtig.

Net voorbij Ybbs worden we verlekkerd met vele grote billboards die allemaal lekkere hapjes en eten weergeven. In grote letters: ‘Seff’ erop. De borden spreken ons aan en we vinden ‘Seff’. Een kneuterig terrasje met een lekkere kaart. Van de, pakweg, 20 gerechten zijn er twee beschikbaar: tosti mét ham en zónder ham. De andere gerechten kunnen niet worden geserveerd omdat de kok pauze had (lunchtijd hè?).

Lang verhaal kort: we besluiten aan het einde van de dag wederom te gaan zelten. Het is wel zo makkelijk en scheelt een zoektocht. We komen uit in Melk (niet te verwarren met milch). We hebben een picknicktafel tot onze beschikking, handig. Onze Franse (blijkt) buurman nodigen we uit gebruik te maken van de tafel. Hij voegt zich wat onhandig bij ons ‘s avonds, om een kop thee te zetten. Het is een zeer serieuze Fransman, ex-politieman en niet op deze wereld om grappen te maken.

Het stuk tussen Melk en Krems a/d Donau is misschien wel het mooiste stuk tot nu toe, met Schlossen, wijngaarden, fruitbomen, rotspartijen en leuke dorpjes.

Tussen Krems en de plek waar we nu staan (Zwentendorf), is het uitgesproken saai. Een soort Flevopolder met als hoogtepunt een waterkrachtcentrale.

Onze Fransman van gisteren komt net aanfietsen. Misschien mogen we de rest van zijn boekje zien..

Nog een kippeneindje naar Wenen, morgen. Exciting!

1-3 mei 2023: Het is heel gezellig met Hubert, Hanne en hun 21-jarige zoon Lio die er ook bij komt zitten, ‘s avonds. Zo’n gesprek moet natuurlijk eerst even op gang komen. Even aftasten, scannen en snuffelen. Maar toen dat voorbij was, ging es loss. Het is leuk om de nationale wederwaardigheden te vergelijken en uit te vinden wat we gemeen hebben. Dat bleek best veel te zijn. Ook het ontbijt was genoeglijk. Na dankzeggingen en foto’s voor het huis (we vinden niet dat we ze zonder hun toestemming op het internet kunnen plempen) snijden we deze Duitse feestdag aan.

Het is 1 mei, dag van de arbeid. In Duitsland een vrije dag, in Beieren een groot feest. Al vrij snel na vertrek komen we jongemannen en jonge dames tegen die, in Beierse stijl opgedirkt met lederhosen, jagershoedjes en Dirndl-achtige jurken, al aan het bier zitten om een uurtje of 10. Verderop stuiten we op een groot feest. Het is een drukte van belang. Waarschijnlijk een eeuwenoude Beierse gewoonte om het op deze manier te vieren.

De volgende dag is rustig. Nagenoeg geen wind, niet warm maar lekker fris. We zoeven door het Donaudal. Die dalen zijn prachtig: vlak, groen, met leuke dorpjes. Het dal geeft iets van een beschermd gevoel, tussen de heuvelruggen. We fietsen soms een stuk onverhard (maar niet hinderlijk, een platgereden kiezelpad), meestal over asfalt. Er zijn door de E-bike veel mensen gaan fietsen in Duitsland. Nagenoeg iedereen heeft een E-bike. Vaak een ATB-achtige fiets. Ook jongere mensen fietsen meestal elektrisch. We vallen alleen al vanwege dat aspect op: Also, Sie fahren ohne E?

In Regensburg wordt ook druk gefeierd. Voor de kathedraal, die gedeeltelijk in de steigers staat, treden drumbands op met de deelnemers ook weer in vol ornaat. De vaandeldragers die tussen de menigte lopen zijn snel te herkennen. Het is heel levendig, opgewekt, feestelijk.

In Wörth a/d Donau vinden we een Gasthof. We zijn er nog niet helemaal uit: Gasthof, Gästenhaus, Fremdenzimmer, Pension. In ieder geval hebben we niet te klagen over accommodaties: er zijn er hier genoeg. We hebben de Radlerzimmer ook een paar keer voorbij zien komen. De meeste accommodaties zijn ingelijfd door het machtige booking, maar niet allemaal.

We fietsen regelmatig langs de Donau en vragen ons af hoe-ie in hemelsnaam als blauw wordt gezien. Eigenlijk is hij blauw sinds Johann Strauss zijn wals schreef. Hij gebruikte de kleur blauw omdat dat opbeurend zou zijn als carnavalslied voor het Wiener mannenkoor nadat de Oostenrijkers de oorlog tegen de Pruisen hadden verloren, is te lezen. Erlangs fietsend is de Donau grijs, groen of iets er tussenin.

Onze volgende tussenstop is in Deggendorf, of tenminste, zo stond het op booking. Het blijkt nèt iets buiten Deggendorf te zijn, maar wél 150m hogerop over 2km. Niet dramatisch, maar toch een groot deel 8-9% aan het einde vd dag klimmen doet den oksels klotsen.

Onderweg stuiten we op een Nederlandse jongeman (begin 30) die in 9 dagen van Oosterbeek naar Wenen wil fietsen; 130km per dag. Hij klaagt over kramp en pijn in z’n knie. Ook trekt hij tijdens het babbelen over zijn fietsreis – racefiets met minieme tasjes – continue een zuur gezicht, haastig gevolgd door “maar ik geniet wel hoor!”. We weten het zonet nog niet..

We rijden Passau binnen. Opwindend! De grensstad met Oostenrijk. Passau, waar drie rivieren samenkomen, de Donau, Inn en de Ilz. We hebben een kamer in een wat obscuur, oud gebouw. Maar binnen blijkt het een fantastisch groot, opgeknapt appartement te zijn met aparte kamers voor de gasten. Een loft, zouden de Amerikanen zeggen.

Consternatie volgt ‘s avonds als blijkt dat er dubbele sleutels zijn van elke kamer. Bovendien is de identificatie van elke kamer niet duidelijk (ze gebruiken geen kamernummers). Taferelen! Gelukkig hebben wij vroeg ingecheckt. Knappe jongens of meisjes die ons van ons bed kunnen lichten!

Morgen koetelen we nog wat langs de Duits-Oostenrijkse grens en na pakweg 25 km gaan we eroverheen. Vreemd land nummer 2!

(27), 28 – 30 april 2023: We worden opgewarmd voor “het diner” in de commune door een jamsessie met elektrische gitaren in de kelder. Er blijkt ook een drumstel te staan..

De meeste bewoners zijn jongemannen met lang haar en knevels, vlechten, dreadlocks en men’s buns en alle varianten daarop. Er nemen twee meisjes deel aan de dis. Ze studeren bijna allemaal nog (aan de kleinste universiteit van Duitsland hier vlakbij in Triesdorf) iets van water management, environmental engineering, enz. Johannes, onze goedlachse host, doet een Master psychologie.

De maaltijd heet Bauerntopf, niet met gehakt maar vega natuurlijk. Het hackfleish is vervangen door soja en knoflook. Dat compenseert! Het was trouwens erg lekker. Het is een gezellige en geanimeerde sfeer tijdens de maaltijd. We vertellen dat we ons afvragen hoe de cultuur zal veranderen en hoe we dat kunnen waarnemen. Met een tafel vol Beierse studenten heb je dan wel iets om over te praten. Ontzèttende gezellige jongens en meisjes zijn het. Afgezien van de verschillen tussen landsaarden, hadden ze al voldoende mening over Bayerish en de rest van Duitsland.

We slapen in de woonkamer boven op een soort uitgebouwde bank met springveren matras in onze slaapzakken. De huispoes kwam er gezellig bij.

De volgende dag is er regen voorspeld en dat blijkt te kloppen (waarom kloppen slechte weerberichten altijd precies en goeie niet?). We vertrekken met regen. Meteen maar the full monty aangedaan: regenbroek, -jas, overschoenen en regenhoes over de helm. En nog wind, hoewel niet sterk, tegen ook. Naja. We hoeven niet zo ver. In Günzenhausen zien we, bij de koffie, dat er ook een kortere route is dan de ‘formele’ Limes. Die kortere route betekent een behoorlijke shortcut. Met dit weer mag dat, vinden we. We snijden 10km af.

Onze AirBnB in Möhr heeft, aangekondigd, één euvel: het toilet kan alleen met een emmer die met de douche gevuld moest worden, worden doorgespoeld. Dat overleven we. De klim naar de AirBnB bijna niet.

De volgend dag is het opgeklaard en heerlijk rustig weer: droog en nagenoeg geen wind. We spuiten de fietsen eerst schoon want die zaten onder de modder van gisteren. Mooi zaterdagochtendklusje.

We fietsen door het Altmühltal dat prachtig is. Een beetje rotsachtige bossen om het groene dal met veel hele mooie plaatsjes. De huizen zijn goed verzorgd in de plaatsjes.

Verderop zien we bergbeklimmers die tegen een rots op ploeteren. Als we onze oren spitsen horen we dat het Italianen zijn. Daar hebben ze toch ook wel rotsen om te beklimmen?

Onderweg worden we regelmatig begroet met ‘servus’. Dat hadden de studenten al tegen ons gezegd, maar nu gebeúrt het ook echt onderweg. Het is geen gehoor, dat ‘servus’ (sèrvoes). Het komt vooral in het zuiden voor (Zuid-Duitsland, Oostenrijk maar ook Hongarije, lezen we). Het is uit het Latijn en betekent zoiets als ‘tot uw dienst’. Het klinkt wel erg Limes-route.

Als we vertrekken uit Kipfenberg, schijnt het zonnetje uitbundig. Dat hebben we nog niet zo meegemaakt, ‘s morgens. Hebben het moeten doen met wat plukjes zon hier en daar. Maar of de duvel ermee speelt, we hebben wind tegen. Maar dan ook pal tegen. Aan het einde van de ochtend gaat de wind gelukkigen liggen. Dat weer is zo belangrijk hè?

Op weg naar Kelheim komt er een man naast me fietsen die het bekende riedeltje vragen stelt (kom je vandaan, ga je naar toe, hoeveel km, enz). Maar hij stelt één vraag méér dan alle anderen: hebben jullie al een slaapplek vanavond? Nu hebben we voor het eerst niet vooruitgeboekt, dus we stamelen wat van ‘eh, nee nog niet. Komt wel’ en meer van dat. Hubert, zo blijkt ie te heten, biedt ons een overnachtingsplek bij hem thuis aan want is ook fietser en kent de uitdaging van het vinden van een overnachting. We checken bij zijn vrouw die een stukje achter ons fietst: ‘haben Sie gehört von das angebot?’, ‘Welches angebot?’ zegt ze..) maar ze verblikt noch verbloost als ze het hoort. En zo is het gekomen dat we bij Hubert en Hanne overnachten in hun grote huis in Saal a/d Donau. Tóch weer bijzonder hè?

We moesten even wachten, ze (Hubert en Hanne) gingen eerst nog naar een concert. Van die tijd hebben we gebruik gemaakt om de Donau even aan te tikken want die ligt aan de andere kant van Kelheim:

Oh en nog een momentje: we hebben de 1000 km gehaald. Onze vorderingen staat overigens hier.

We zijn vlakbij Regensburg en ook de Oostenrijkse grens is niet zo gek ver meer. Vanavond een beetje socializen met Hubert en Hanne..

25-27 april 2023: Verder naar het zuiden onder Kleinwallstadt blaast de wind die we recht in de rug hebben (heerlijk) ons door steeds heuvelachtiger landschap. We verlaten de Main en rijden langs de Erf.

Bij een heuvelachtig landschap hoort klimmen. Eerst heel geleidelijk een paar honderd meter omhoog over ettelijke kilometers. Daarna is het feest over en moeten we flink trappen. Stukjes van een kleine 10% tussendoor, schat ik. Niet lang, maar tóch. Oh ja, zo was dat dus om te klimmen.. Het zal niet de laatste keer zijn. Fijn dat we de eerste week wat hebben kunnen ‘trainen’.

De bossen tegen de heuvels laten zorgelijk grote bruine stukken zien als we door het Duitse heuvelland fietsen, agv de eikenschorskever. Door klimaatveranderingen (ja, ook in Duitsland) kan die kever z’n gang gaan en doodt hele delen van bossen. Dat is ook goed zichtbaar. De Duitse overheid maakt er flink wat geld voor vrij om het tegen te gaan.

De afdaling naar Tauberbischofsheim (we hebben even geoefend op de plaatsnaam) is bijna 10 km lang en niet zo gék steil waardoor je niet steeds hoeft remmen en geniet van de afdaling. Toch vliegen we met een redelijk vaartje door het prachtige Königheim; ze zijn het er waarschijnlijk wel gewend. Het AirBnB appartement heeft een fantástisch uitzicht over het dal. Het landschap heeft wat weg van een modelspoorbaan.

We eten meestal ‘s middags iets warms als het kan. We mogen ieder om de dag bepalen wat / waar we gaan lunchen. Ik word als een magneet aangetrokken tot de cholesterolparadijzen die ze hier ‘Imbiss’ noemen. Nan is zoals gebruikelijk de verstandigste en kiest een etablissement met verantwoord voedsel. Onze Einkaufen bij de Rewe of Lidl aan het einde van de dag krijgen een vast patroon. ‘s Avonds eten we vaak een noodletje, salade of sandwich. We halen ook nog toetje, broodjes voor het ontbijt de volgende dag en/of een kwarkje. Ik neem elke dag een biertje en een sinaasappel (in die volgorde). Nan haalt nog een paprika zodat we geen scheurbuik krijgen 😉

Fietsend vanuit Tauberbishofsheim is het knisperend weer: zonnig, koud (5°) en een windje dat geen naam mag hebben, bovendien in de rug. Het eerste stuk is nagenoeg vlak.

Maar geleidelijk aan worden de klimmetjes steiler. De plaatsjes waar we doorheen komen zijn allemaal schilderachtig. Je zou eraan kunnen wennen.

Na Röttingen kregen we redelijk wat te beklimmen, met als hoogtepunt (letterlijk en figuurlijk) Rothenburg ob der Tauber. Wij dachten nog: waarom niet gewoon an der Tauber, maar daar kwamen we snel achter: het slingerde de hoogte in. De hotelier (‘Gruss Got!’) was slecht te verstaan (voor ons): ze krijgen al een Zuid-Duitse tongval in deze regionen die ons leven er niet gemakkelijker op maakt. We gaan wat de taal betreft natuurlijk nog wat beleven. In Oostenrijk moeten we straks de oren spitsen, daarna valt er niets meer te spitsen, behalve onze smartphones.

Rothenburg o/d Tauber is een toeristische trekpleister. Nu nog rustig, gelukkig. Het is alsof je in een Anton Pieck-ansichtkaart rondloopt. Elk huisje, straatje doet middeleeuws aan.

We moeten weer naar de volgende rivier: van de Tauber naar de Altmühl. Dat betekent dat we een bobbeltje over moeten. Gelukkig aan het begin van de dag.

In Leutershausen is onze eerste koffiepauze. In een Bäckerei zat een man die ons vraagt of het niet lastig is, dat reizen over die grenzen met Corona en zo. We vertellen hem dat dat wel voorbij is, overal waar we komen. ‘Oh ja’? zegt hij, hij keek er van op. Hij zat in zijn Leutershausen-bubbeltje.

In Herrieden halen we bij de Rewe een bakje salade dat we voor de Sparkasse opeten. Bij de Sparkasse lopen mensen in en uit. Wat dóen ze daar?

Vanavond hebben we een Warmshowers-overnachting bij Johannes in een gehucht net buiten Ornbau. We hebben wat gecorrespondeerd via Whatsapp. Johannes woont in een commune met zo’n 10 mensen. Wij zien allerlei taferelen voor ons en kijken ernaar uit.

Bij aankomst blijkt het een groot woonhuis te zijn, bewoond door studenten. Het is een ty-fus-zooi als we rondgeleid worden, maar Johannes is bijzonder vriendelijk en heet ons hartelijk welkom. Af en toe steekt er een andere bewoner zijn of haar hoofd om de hoek om gedag te zeggen.

Johannes ‘waarschuwt’ ons dat we pas rond 21.00 gezamenlijk eten (we durven niet te zeggen dat we rond die tijd aan naar bed gaan beginnen te denken). Maar we kijken er halsreikend naar uit! Met wat chippies stillen we de honger. We schrijven de volgende keer over “het diner”.

22 – 24 april 2023: We fietsen gelijk op met rijnaken die tegen de stroom in varen (we hebben al enkele elektrische gespot!). Tegen de stroom gaan ze tergend langzaam, zo’n 10 km/u. We halen ze dan ook gemakkelijk in. Alleen de aken pauzeren niet, wij wel. Zo komt het dat we steeds weer dezelfde tegenkomen. Het schept een band.

Van onze AirBnB-gastheer krijgen we een aandoenlijk zelfgemaakt ontbijtje met gekruide jammetjes. Zijn vrouw is Chinees en op dit moment in China. De BnB is meer haar ‘ding’. Hij slaat zich er kranig doorheen.

Het weer is mooi geworden. Eerst nog wat wind op de kop maar naarmate de dag vordert wordt het ècht voorjaar. De korte broek gaat aan! Nan ziet het nog even aan.

In Duitsland wordt relatief veel gerookt, valt ons op. Een snelle check op internet ‘s avonds op de kamer levert dat Duitsland op de derde plek (na Bulgarije en Griekenland) staat qua aantal rokers in de EU. Onderstaande is wel een zuur voorbeeld van hoe het niet zou moeten:

De middeleeuwse plaatsjes aan de Rijn waar we doorheen fietsen zijn werkelijk prachtig: Sankt Goar, Oberwesel, Bacharach. Kleine straatjes met vakwerkhuisjes, vaak eeuwen oud.

Onze overnachtingen boeken we inmiddels wat dagen vooruit. De hotels in Duitsland zijn niet goedkoop (zeker niet gegeven het vroege voorjaar). We bedienen ons van Booking, AirBnB, Warmshowers en – inmiddels niet meer – Vrienden op de Fiets. Allemaal hebben ze hun voors en tegens. Onderweg worden we, met onze bepakking, redelijk vaak gevraagd waar we vandaan komen en heen gaan. De bepakking suggereert dat we onderweg kamperen, wat we (nu nog) niet doen, maar dat hoeven ze allemaal niet te weten.

We nemen afscheid van de Rijn en ruilen die in voor de Main. Inmiddels hebben we het windje in de rug – dat hadden we ook wel verdiend, vinden we zelf.

Fietsend langs de Main komt er naast Nan een Duitse dame fietsen die een stuk met ons opfietst. De suggestie dat ze met haar man ook naar Istanbul zou kunnen fietsen stuit op gierend gelach. We vermoeden dat ze toch wat ideeën heeft opgedaan (arme man).

Wanneer we Frankfurt naderen fietsen we kris-kras onder enorme wegenkruispunten. We komen in de buurt van een grote stad, dat is duidelijk. Ons hotelletje in west Frankfurt is nagelnieuw. Het afdekplakband voor de schilders is hier en daar nog blijven zitten. Na de metro in Düsseldorf zijn we iets sneller bij de kaartautomaten en de Duitse logica van de OV-kaarten en verbindingen. Toch kopen we per ongeluk drie i.p.v. twee kaartjes. Het derde kaartje kunnen we tegen gereduceerd tarief verpatsen aan een man die er blij mee leek.

Frankfurt in komen is één ding, maar eruit? Maar het valt mee. We kiezen een makkelijke weg, oa via het Hauptbahnhof, één van de andere elementen – naast de ECB – dat bekend is.

Zodra we de Main weer over zijn, vliegen we zo’n 20 km vooruit met de wind recht in de rug onder de zon. Dat is de fietsersparadox: je wilt wat moeite doen om te reizen met de fiets maar als het vervolgens makkelijk gaat, is het heerlijk.

In Aschaffenburg staat, wanneer we langs de Main binnenfietsen, een monstrueus groot kasteel.

Het is na de eerste euforie van de wind mee en het zonnetje aanmerkelijk minder goed weer geworden, zeg maar pisweer. Niet continue regen, maar af en toe een irritant buitje. De Main maakt hier bochten, dus dan hebben we soms de wind schuin mee, dan weer tegen. We eindigen in een AirBnB in Kleinwallstadt.

Tot nu toe gaat de fietsreis voorspoedig. We zitten op 635 km en op ‘schema’. Het weer kan beter maar zeker ook slechter. We hebben het erg naar ons zin, hebben het samen goed en zijn inmiddels aardig fit. Nog niet echt geklommen, maar wel wat kleine plaagstootjes doorstaan. Hier in Duitsland is het verder niet ‘spectaculair’, het is een beetje de opmaat naar meer: Slowakije, Hongarije and beyond. We kijken er halsreikend naar uit.

Bij Miltenberg zullen we de Main verlaten en schuin afsteken richting de Tauber. Weer een afscheid.

16 april 2023 Het was koud en grijs toen we vertrokken. De route was langs de Waal maar RWS vond het nodig de dijken op te hogen, dus moesten we door het ‘binnenland’ naar Nijmegen. Leuke stad is dat toch. Inmiddels is het stukje na Nijmegen via de Ooijpolder ons redelijk bekend van eerdere fietsreizen. Het ziet er niet gezellig uit maar het was leuk hoor!

Via Millingen fietsen we Duitsland in langs de Rijn. De wind blijft redelijk fris en flappert een beetje uit het noord-oosten met als climax een paar spettertjes in Emmerich waar ons hotel is. Naïef hadden we gedacht dat we misschien een glimp vd Rijn vanuit onze kamer zouden zien, maar we moesten het doen met een binnenplaats met duiven (die bovendien ons broodje ei hadden opgevreten omdat we die bij wijze van koelkast op de brandtrap hadden gelegd. Net Amsterdamse duiven). Ik (Jan) had me verheugd op een kopje koffie op de kamer, maar had eerst de handleiding op internet nodig en toen tot overmaat ook nog een filmpje op YouTube om er koffie uit te krijgen. We worden oud..

17 april 2023: Na een ontbijt bij Turkse (toeval) een uitbater die net was begonnen en z’n menu dmv foto’s op zijn smartphone aan ons toonde, gingen we op weg naar Annette en Godehard – een Duits stel in Orsoy (spreek uit Oerzou) dat we opgesnord hadden via Warmshowers.

Via Appeldorn (waarom heet dat geen Apfeldorn?) en het leuke plaatsje Xanten komen we aan bij onze hosts. Bijzonder dat mensen een slaapplaats beschikbaar stellen, heel gastvrij. Vaak (meestal) zijn het ook reizigers die meer van hun gasten willen weten. Vice versa willen wij meer van Duitsers weten.

Onze logeerplaats blijkt een leuke oude (niet te zien van buiten) woning te zijn; een oude smederij vertelde de gastheer ons. We hadden ingrediënten voor een simpele avondmaaltijd meegenomen maar Annette had al een ovenschotel voor ons gekookt. Heel aardig!

We komen tijdens het eten wat over elkaar te weten. Omdat we door tien landen reizen, willen we proberen een ‘beeld’ op te tekenen van de veranderende landsaard. Dat doen we (dank je, Frans) door in elk land naar de mening over de vorige en volgende buren te vragen. We waren daarom nu met name benieuwd wat de Duitsers van hun buren (Nederlanders en Oostenrijkers) vonden. Het kwam misschien erop neer dat de Nederlanders wat meer losjes zijn en de Oostenrijkers het omgekeerde (ellenlange, gezwollen titels zouden typisch Oostenrijks zijn).

18 april 2023: Ook nog verwend met een heerlijk ontbijtje stappen we in de kou – het is 8° en het waait als we vertrekken – op naar Düsseldorf. In de loop van de dag piept het zonnetje er doorheen, wat alles weer wat angenämer macht. Het gebied ten noorden van Düsseldorf is erg industrieel. Dat vind ik nog wel interessant, maar Nan minder.

In Düsseldorf moeten we ons weer een beetje inhouden bij rode stoplichten (oh ja, daar stoppen Duitsers voor, heel vreemd). Bij het hotel aangekomen is er natuurlijk geen personeel (stel je voor), dus we kunnen niet vragen waar we onze fietsen kunnen stallen. Binnen blijkt het eerst trapje op te zijn, zware deur, trapje weer naar neer, weer zware deur. Lastig om twee fietsen met spullen overheen te sjouwen. Maar het blijkt makkelijker te zijn dan we dachten:

Einde middag nog even de Altstadt in geweest met de metro. Het lukte ons niet om met een of andere betaalkaart te betalen, dus maar met een flapje gedaan. De metro van Düsseldorf is trouwens werkelijk smetteloos!

Morgen richting Keulen, waarschijnlijk een beetje verder.

Vandaag zijn we vertrokken voor onze grote fietsreis naar Istanbul samen. Onze meiden en Wout zwaaiden ons uit, tezamen met wat buurtjes en buurtkindertjes. Erg gezellig.

Al meer dan een week lang hebben we geloerd naar het weerbericht. Dat heeft zich de ‘goede’ kant op ontwikkeld: van uitgesproken zeikweer dat een week geleden was voorspeld, naar een zonnetje met een wolkje nu. Redelijk harde wind uit het noorden, maar het bleef droog.

Na een eerste koffiestop bij Bernadette in Utrecht volgen de Limes-route. Dat staat zo nu en dan op een bordje aangegeven, maar daar moeten we het niet echt van hebben: de moderne techniek navigeert ons naar Turkije.

Bij Wijk bij Duurstede steken we de Lek over en fietsen we langs de Nederrijn en dat valt, met de koude noorderwind, niet helemaal mee (helemaal niet als met mensen nóg ouder dan wij, rechtop zittend ons quasi-nonchalant passeren op hun zoemende e-bikes).

Langs fruitbomen met prille bloesem fietsen we door dorpjes met hele grote kerken. Het is inmiddels best koud geworden, het zonnetje heeft er de brui aan gegeven. Bij Ochten- onze eerste overnachtingsplek – vrezen we voor vroegtijdig gesloten supermarkten, maar de Aldi verblijdt ons met openingstijden tot 20:00. Een beetje afgekoeld onze maaltijdsalade lekker opgepeuzeld in onze B&B. Saturday night fever.

We hebben er enorm veel zin in. Het is een reis dwars door Europa. Negen (of tien, als we besluiten ook een stukje Roemenië mee te pikken) vreemde landen zullen we doorkruisen. In sommige zullen we heel kort blijven (b.v Slowakije en Griekenland), in andere langer. Wat zal ons opvallen aan de landen, de mensen? Hoe verandert de cultuur van westers naar oost-Europees? Diepzinnige gesprekken zullen het niet worden: vanaf Wenen zal het taalkundig behelpen worden. Maar ‘Google is our best friend‘: we hebben de Slavische talen in Google translate gezet. Dan kun je toch nog aardig met elkaar ‘babbelen’.

Zo nu en dan zullen we een stukje schrijven (beetje vaag, dan kunnen we nog alle kanten op 😉